[Marimite fanfic] Tsunderella Part II
posted on 19 Jan 2009 14:38 by saintseiya in Anime-Manga-GameTsunderella Part II
by โรซ่า บากายาโร่ (นามปากกาเฉพาะเวลาเขียนแฟนฟิคมาริมิเตะของเซย์เรย์ ฮ่าๆ)
คำเตือน: พาร์ทนี้ยาว ด้วยว่าได้เวลาเขียนมากขึ้นเลย ยิ่งเลยเถิด ฮา
คำเตือน 2: คนเขียนรู้สึกอยากแซวหรือมีส่วนร่วมกับซึนเดเรลล่าและตัวละครอื่น ๆ ในเรื่องด้วย คอมเมนต์ที่ชัดเจนของคนเขียนจะเป็นลักษณะนี้ << [คนเขียน: .....] แบบนี้ค่ะ
ตอนที่แล้ว http://saintseiya.exteen.com/20090116/marimite-fanfic-tsunderella-part-i
ณ งานเลี้ยงเลือกคู่หูของเจ้าหญิงรัชทายาทยูมี่ แห่งอาณาจักร ลิลลีทาเรีย ทุกคนในงานล้วนแล้วตกตะลึงที่จู่ ๆ องค์หญิงยูมี่กลับเข้างานพร้อมกับเด็กสาวหัวสว่านเป็นคบเพลิงแล้วยังชุดประหลาดที่สวมใส่มาช่างต่างจากชุดราตรีของทุกคนในงานราวฟ้ากับเหว
แม่เลี้ยงของซึนเดเรลล่า ยชชี่ ที่ตัวแทบติดอยู่กับท่านต้นห้ององค์ราชินีตลอดเวลาก็ถึงกับผงะ。。。ผมทรงนั้นทำไม๊ทำไมมันคุ้น ๆ.....
"ระ หรือว่า....."ยชชี่หรี่ตาลงเหมือนไอ้สิ่งที่คิดกำลังจะปิ๊งออกมาแต่ก็ถูกรบกวนด้วยใบหน้าและน้ำเสียงสุดหล่อของต้นห้ององค์ราชินีที่เอ่ยถามยชชี่ด้วยความเป็นห่วงเมื่อเห็นเธอทำท่า....น่ากลัว ความเจิดจ้าของท่านต้นห้องทำเอายชชี่ละลายเหลวเป๋วเลิกคิดถึงสิ่งอื่นใดไปเรียบร้อย...
"ทุกคนมองพวกเรากันใหญ่เลย" องค์หญิงดูตื่นเต้นดี ในขณะที่ซึนเดเรลล่าเริ่มวางตัวไม่ถูก จะทำสีหน้ายังไงดีต่อเหล่าแขกเหลื่อทั้งหลาย แล้วนั่น เบื้องหน้าบนบัลลังก์ องค์ราชินีซาจิโกะแห่งอาณาจักรลิลลีทาเรีย กำลังพิจมองดูเธอตั้งแต่หัวเกลียวยันส้นเท้า << [คนเขียน： ท่านซัจจี้จะดูเบื้องล่างไปเพื่อ ＝ｗ＝"]
เมื่อเลยเถิดมาถึงขนาดนี้จะถอยก็ไม่ได้。。。นางซึนกลืนน้ำลายดังเอือก
องค์หญิงเหลือบมองซึนเดเรลล่าด้วยปลายตา เธอคิดว่าจะต้องช่วยปลดเปลื้องสถานการณ์ที่ดูมาคุนี้ซะ...
จังหวะเหมาะพอดี๊พอดีที่เพลงวอลทซ์ (Waltz) ขึ้น องค์หญิงเลยลากนางซึนไปที่ฟลอร์แบบที่ไม่ให้อีกฝ่ายตั้งตัว
"เคยเต้นรำบ้างรึเปล่า" ท่านยูมี่ถามนางซึนขณะที่จัดท่าจัดทางให้เธอเต้นเป็นฝ่ายหญิง นางซึนสะดุ้งเฮือกเมื่ออีกฝ่ายโอบเอวของตน
"ก็ไม่เชิงว่าเคยเต้น" จะให้บอกพระองค์ไปเหรอว่าตัวเองเคยเต้นแต่เกมเต้นสุดคลาสสิค แดนซ์แดนซ์มาเนียและแดนซ์แดนซ์เรโวลูชั่น "แต่นะแต่ ฉันยังไม่ได้ตกลงจะเต้นรำกับท่านนะ"
"ฉันจะนำให้นะ" องค์หญิงยูมี่พาซึนเดเรลล่าเต้นจังหวะวอลทซ์โดยไม่สนใจคำพูดอีกฝ่าย
"ก็ฉันบอกแล้วนี่ ว่า "บังคับ" " ยิ้มแบบนั้นอีกแล้ว ยิ้มที่ซึนเดเเรลล่าพ่ายให้ทุกยก...
แม้จะไม่เคยเต้นรำแบบนี้มาก่อนแต่นางซึนก็เนียนตามองค์หญิงไปได้อย่างลงตัว ทั้งคู่ดูโดดเด่นกลางงานมาก (ด้วยว่าหัวสว่านสีแดงเพลิงคู่นั้น...)
ในขณะนั้นเอง..
"ฉันยังไม่รู้ชื่อเธอเลยนะ.."
"ซึน.......!!!!!!" เด็กสาวชะงักกลางคัน
(ลืมไป！！！lol เรามาที่นี่ด้วยกะว่าแต่งคอสเพลย์เพื่อไม่ให้ใครรู้จักเราได้..แต่ว่าองค์หญิงอยากรู้ชื่อเรา...）ซึนเดเรลล่าคิดหนัก..
"หืมมม...ซึน？？" องค์หญิงหูไวเเช่นเคย เธอทวนอีกรอบว่าได้ยินไม่ผิด โดยโน้มหน้าเอียงหูเข้าไปฟังให้ชัด ๆ จากปากเด็กสาวหัวสว่าน
(ใกล้เกินไปแล้ว!?) นางซึนโวยวายในใจ =//[]//=!)
"จะ...จะ... จะ....จะ...... จะชื่ออะไรก็ช่างฉันเถอะค่ะ!!!!!!!!" ซึนเดเรลล่าระล่ำระลักตอบแบบไม่ยั้งคิด อีกฝ่ายกลับรู้สึกว่าอยากรู้จักสาวน้อยนิรนามคนนี้มากยิ่งขึ้น
โชคร้ายว่าเพลงจบไปซะก่อน ซึนเดเรลล่าได้จังหวะผละจากยูมี่ออกฟลอร์ไป ไกลลิบตรงฝั่งบุฟเฟ่ต์อาหารนานาชาติ มีของน่าอร่อยทั้งนั้น (ตาดีนะนั่น) เธอมุ่งหน้าไปที่หมายใหม่โดยมีท่านยูมี่ตามมา
"ขอกินด้วยคนสิ ฉันเองก็ยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลย" องค์หญิงพยายามชวนคุย
"ของพวกนี้ก็ของท่านไม่ใช่เหรอ จะมาขอทำไม" ซึนเดเรลล่าตอบขณะหยิบเมล่อนปังใส่จาน
(อาาาาา ฉันได้ใส่ชุดคอสชานะแล้วยังได้กินเมล่อนปังอีก!) ในใจหล่อนกำลังโฮกฮากเมล่อนปังตรงหน้า
"ขององค์ราชินีต่างหาก" องค์หญิงหยิบช็อคโกแลตโคโรเน็ทใส่จานให้นางซึน "เธอน่าจะชอบเจ้านี่ด้วย"
(ทะ ทำไมถึงรู้ล่ะ！！！) มีญาณทิพย์ มีผีบอก หรือว่า..บังเอิญ ก็ไม่เป็นไร นางซึนกล่าวขอบคุณ แค่นี้ก็ทำให้อีกฝ่ายยิ้มอย่างมีความสุข นางซึนแทบจะหยุดหายใจ << (คนเขียน：แอบโดนวิ้งค์เข้าเรอะ ＝ｗ＝")
(ฉันไม่ได้ฝันไปใช่มั้ยยยยย) ถึงฝันก็ยังดีแล้วสำหรับซึนเดเรลล่าที่ได้มีช่วงเวลาแสนสุขกับองค์หญิงยูมี่สุดปลื้มของเธอ
เวลาอาหารค่ำของทั้งสองเป็นไปอย่างรวดเร็ว อาหารเหล่านี้ช่างเลิศรส เธอกินเสียปานประหนึ่งไม่เคยกินของดี ๆ และอร่อยแบบนี้มาก่อนแม้กระทั่งองค์หญิงเองก็ยังตกใจว่าร่างเล็ก ๆ นี่สามารถจุอาหารได้มากเหลือหลาย
อันที่จริงแล้ว แม่เลี้ยงยชชี่ได้ตัดรายจ่ายล้างผลาญเงินของครอบครัวที่มาจาก "งาน" หามรุ่งหามค่ำของซึนเดเรลล่ามาลงที่อาหารการกิน เรียกได้ว่า แต่ละมื้อของซึนเดอเรลล่านั้นน้อยกว่าเด็กสาวในวัยเดียวกันถึงสองเท่าทั้งปริมาณและคุณค่าทางโภชนาการ
(หรือนั่นทำให้ฉันไม่โตเสียที ตัวเล็ก ทั้งแห้งทั้งแบนด้วยหรือเปล่านะ...)
ตัวเธอเองก็บ่นกับแม่เลี้ยงเสมอว่าทำไมให้กินแต่ของถูก ๆ กะโหลกกะลา และน้อยนิดกระปิ๊ดเท่าขี้มดแค่นี้ แต่ก็มักถูกยชชี่ตอกกลับมาเสมอว่า
"ก็กินมังกะ กินฟิคเกอร์ที่แกซื้อเข้าไปสิ"
ฉึก!...มันทิ่มแทงใจยิ่งนัก...
"ดินหญ้าที่สวนน่ะก็มีนะ"
(ยัยบ้า！ ตูไม่ใช่สัตว์เคี้ยวเอื้องนะโว้ย！)
"ขี้เถ้าแกลบตรงเตาถ่านอยู่นู่น"
(โว้ย！！！ตูแกลบพออยู่แล้ว！) << [คนเขียน: เหตุผลรึ ย้อนไปอ่านสี่ห้าบรรทัดบนอีกรอบ]
คิดไปพลางยิ่งแค้น ยิ่งต้องกินให้คุ้ม！
องค์หญิงยูมี่เห็นอีกฝ่ายกินเก่งเลยช่วยหยิบนู่นตักนี่ให้ด้วย ซึนเดเรลล่าอิ่มหนำกับอาหารฟรีเสียท้องแทบทะลักโดยกวาดทุกอย่างที่องค์หญิงประทานให้เสียหมดเกลี้ยง << (คนเขียน：น้องซึนจ๊ะ ปฏิเสธสักหน่อยก็ได้นะ)
"เธอน่ะ เป็นสาวเป็นนางกินเยอะไม่ว่า แต่ต้องกินให้เรียบร้อยหน่อยสิ" ท่านยูมี่หยิบผ้าเช็ดหน้าสีชมพูอ่อนออกมาเช็ดแก้มและปากของนางซึนที่มีคราบอาหารติดอยู่ จะด้วยความอายที่กินมูมมามหรือเขินอาย "อย่างอื่น" ก็ไม่ทราบ ใบหน้าของซึนเดเรลล่าขึ้นสีระเรื่อเหมือนดอกซากุระในฤดูใบไม้ผลิ
"ฉันเช็ดเองได้ค่ะ " เด็กสาวคว้าผ้าเช็ดหน้าขององค์หญิงมาจัดการต่อให้เรียบร้อย
"ซักแล้วคืนฉันกับมือด้วยนะ"
"หา...？！" ปกติแล้วสถานการณ์แบบนี้เจ้าของผ้าเช็ดหน้าทวงคืนแบบนี้ด้วยเรอะ！？ซึนเดเรลล่างุนงงเล็กน้อย เธอลองพายามนึกจากประสบการณ์ที่ผ่านมาในชีวิตจริง อนิเมะ มังกะ และเกม แต่ก็ไม่พบเคสแบบนี้
"ฉันจะได้เจอเธออีกไง" ท่านยูมี่วางแผนแบบนี้นี่เอง...ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้ซึนเดเรลล่าพูดไม่ออก อุณหภูมิที่ใบหน้าพุ่งปรี๊ด
(องค์หญิง...ท่านเป็นคนแบบนี้เองเหรอเนี่ย....)
ด้วยว่าทั้งคู่ตกเข้าสู่โลกส่วนตัวกันสองต่อสองหรืออย่างไร ทำให้ไม่สังเกตเห็นสายตาหลากคู่ที่ไฟลุกโชติช่วงไปด้วยความอิจฉาริษยาหญิงสาวนิรนามที่ได้อี๋อ๋อกับองค์หญิงยูมี่เช่นนั้นเช่นนี้ (หรืออย่างน้อย คนนอกก็มองเห็นแบบนั้น ^^") แต่ในบรรดาสายเหล่านั้น ก็มีสายตาอันคมกริบและงดงามที่มองทั้งคู่อย่างสุขุมเยือกเย็น นัยนาจากท่านผู้สูงศักดิ์ที่สุดแห่งอาณาจักร องค์ราชินี่...
ร่างสูงโย่งของเด็กสาวในชุดราตรีสีฟ้าอ่อนโดดเด่นท่ามกลางมวลบุปผานารีอื่น ๆ นั้นกำลังมาคุไปด้วยความโกรธแค้นและอิจฉา (เช่นกัน) ที่ท่านยูมี่ที่รักของเธอดูสนิทสนมและดูมีความสุขมากมายกับยัยเปี๊ยกหัวเกลียวสีแสบตานั่น พี่สาวไม่แท้คนโตของซึนเดเรลล่าแทบอยากจะหักสว่านบนหัวนั่นเสียให้รู้แล้วรู้รอด ยิ่งคิดยิ่งแค้น แล้วยิ่งเคลือบแคลง ไอ้สว่านนั่นมันมีดีตรงไหน แล้วรูปร่างแบบนั้นตัวก็เล็ก แบนหน้าแบนหลัง ทำไมมันคู๊นนน คุ้นจัง << (คนเขียน：มีดีตรงซึนเดเระไง ฮ่าๆ)
พี่สาวไม่แท้คนรองของซึนเดเรลล่านั้นก็คอยปรามพี่สาวให้สงบใจไว้ แต่เจ้าตัวก็คุ้น ๆ กับสาวน้อยนิรนามคนนั้นเช่นกัน...
คนที่เริ่มรู้ตัวก่อนคือเจ้าหญิงรัชทายาท สายตาเที่ร้อนแรงหล่านั้นเริ่มทำให้เธอรู้สึกร้อนวูบข้างหลังไปหมด เลยคว้ามือซึนเดเรลล่าลากไปที่อื่นโดยที่อีกฝ่ายไม่ทันตั้งตัว (อีกแล้ว! อีกแล้ว!)
"จะพาฉันไปไหนน่ะ"
"เดี๋ยวก็รุ้น่า" ทั้งคู่วิ่งหลบฝูงชนออกนอกตัวงานอ้อมมาทางด้านหลังแล้วย้อนขึ้นบันไดสุดหรูไปที่ชั้นสามของบริเวณลานจัดงาน ที่เป็นระเบียงที่กินพื้นที่กว้างพอ ๆ กับฟลอร์เต้นรำ ที่นี่มักเป็นที่นั่งดื่มชาชมจันทร์ของเธอกับองค์ราชินีและเหล่าข้าราชบริพารคนสนิท ด้านข้างทิศตะวันออกเป็นหอนาฬิกาสูงที่มีดวงไฟลุกโชนบอกเวลา เรียกว่าเป็นแลนด์มาร์คแห่งหนึ่งของอาณาจักรนี้ หอนาฬิกานี้มีระฆัง 7 ใบคอยเตือนผุ้คนในอาณาจักรทุก ๆ 12 ชม. ด้วยว่าทุก ๆ 12 ชม. ดวงไฟที่หอนาฬิกาจะเปลี่ยนสี จากกลางวันสีแดงเป็นกลางคืนสีฟ้า ชาวเมืองสามารถใช้หอนาฬิกาบนปราสาท ณ ยอดเขานี้เป็นนาฬิกาสาธารณะบอกเวลาได้ด้วยการนับจำนวนดวงไฟ...
เวลา ณ ค่ำคืนนี้ 11.45 น.
"ตรงนี้ล่ะ สงบสุขที่สุด" องค์หญิงยูมี่ดูมีท่าทางผ่อนคลายลง
"จริง ๆ แล้ว ฉันไม่ได้เห็นดีเห็นงามกับการเลือก "คู่หู" อะไรนั่นเลยนะ ฉันไม่ชอบ ที่จะต้องถูกบังคับ จากคนที่รักและเคารพมากที่สุด" จู่ ๆ ยูมี่ก็พูดขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
(องค์หญิงหมายถึงองค์ราชินีสินะ)
"ฉันเลยอยากจะลอง "บังคับ" ใครสักคนบ้าง ฉันแค่อยากรู้ว่าความรู้สึกที่ได้บังคับใครสักคนให้ทำอะไรอย่างที่เราต้องการจะเป็นความรู้สึกแบบไหนนะ" ท่านยูมี่เริ่มเผยความในใจ
(ก็เลยมาลงที่ฉันสินะคะ) ซึนเดเรลล่าภายนอกทำหน้าเหนื่อยหน่ายแต่ในใจเธอนั้น...
"แล้วเป็นไงคะ รู้สึกยังไงบ้างที่ได้บังคับฉันให้เต้นรำกับท่าน " << (คนเขียน：เธอโดนบังคับเหรอ ซึนเดเรลล่า... ＝ｗ＝" ไม่ใช่ว่าเธอยินยอมในใจเงียบ ๆ เรอะ!? XD)
ยูมี่เก็บคำถามของซึนเดอเรลล่าไปคิดชั่วครู่..."อืม รุ้สึกดีล่ะมั้งนะ" องค์หญิงกลับมายิ้มอีกครา
"หา...！？"
"ฉันลองคิดดูแล้ว องค์ราชินีหวังดีต่อฉันเลยต้องบังคับให้หาคู่หู ถ้าไม่รักฉัน ห่วงใยฉัน ท่านคงจะไม่สนใจฉันสักนิดก็ทำได้นิ"
(อ่อ อย่างงี้นี่เอง)
"รู้สึกดีจริง ๆ ที่ฉันโดนบังคับให้หาคู่หู เพราะทำให้ฉันได้พบเธอ ได้เต้นรำกับเธอ ได้กินเมล่อนปังและช็อคโกโคโรเน็ตที่สุดแสนอร่อยกับเธอ แล้วได้ยืนคุยกับเธอ ณ ที่แห่งนี้ ได้อย่างไรล่ะ"
(เจิดจ้า.......จะเจิดจ้าเกินไปแล้ว!!!!!!) ซึนเดอเรลล่าแทบจะล้มทั้งยืนด้วยออร่าบางอย่างที่มาจากองค์หญิงยูมี่ ค่ำคืนที่หนาวเย็นเช่นนี้แต่ซึนเดอเรลล่ากลับรู้สึกร้อนไปหมดโดยเฉพาะที่ใบหน้า
"หะ ห้ามพูดเรื่องน่าอายนะ!!!!!" ซึนเดเรลล่าเริ่มระงับความขวยเขินของตนเองไม่ไหว...ใบหน้าของนังซึนตอนนี้ทำเอายูมี่กลั้นหัวเราะไม่ไหวเลยปล่อยฮาออกมาเต็มที่ ยูมี่รู้สึกปลอดโปร่งโล่งใจอย่างมาก
เจ้าหญิงรัชทายาทที่พบผู้คนมามากมายแต่กลับหญิงสาวนิรนามตรงหน้า เป็นครั้งแรกที่พบคนประเภทนี้ คนที่อยากจะรู้จักเธอให้มากกว่านี้ อยากพูดคุย อยากเข้าใจเธอ อยากค้นพบเสน่ห์ที่ทำให้พระองค์นั้นตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่า...
"คุณสาวนิรนาม ฉันมีเรื่องหนึ่งอยากบอกเธอ..."
"อะไรเหรอ" ซึนเดอเรลล่ารับบทสนทนาอย่างไม่ได้ใส่ใจจนกระทั่งยูมี่เริ่มเงียบแล้วทำสีหน้าจริงจังมากขึ้น
"มะ มีอะไรงั้นเหรอคะ" นางซึนเริ่มใจเต้น...
(อย่าเงียบแบบนี้เด้！)
"ฉันน่ะนะ....." องค์หญิงพูดขึ้นช้า ๆ
(เฮ้ยยยยย!!! สถานการณ์แบบนี้....หรือว่าจะเป็น "ไอ้นั่น") หัวใจของซึนเดเรลล่าเต้นตึกตักโดคิโดคิชะชะช่าโฮกฮากไม่ไหวแล้ว ~(>//[]//<)~) << [คนเขียน：ตื่นเต้นด้วยยยยย!!!!]
...
"ช้าก่อน！" เสียงมารผจญจากไหนไม่ทราบมาขัดจังหวะที่สำคัญที่สุดของคนทั้งคู่ (และคนเขียน ฮา) คนชุดดำแต่งตัวเหมือนนินจาของประเทศที่เรียกว่า ญี่ปุ่น ปรากฏกายออกมา นางซึนแทบอยากจะกระโดดเตะก้านคอผู้มาเยือดที่ไม่ได้รับเชิญ
(จะมาขัดจังหวะเพื่อ！)
ท่านยูมี่เดินมาข้างหน้าซึนเดเรลล่า
"โกะคิเก็งโย ท่านเป็นใคร มาจากไหน มาทำไม มีอะไรให้เราช่วยรึ " ยูมี่กล่าวทักทายผู้มาเยืนพอเป็นพิธี
"ช่วยตายซร้าาาาาาา！ " คนชุดดำไม่พูดให้มากความก็ลุย ดาวกระจายนับสิบถูกปากราดใส่ท่านยูมี่
!!!!!!!!!!!!!!!!!
>>>>ต่อไปนี้จะเป็นแนวแฟนฟิคอีกแบบที่จะให้ผู้อ่านได้เล่นเหมือนเกมวิชช่วลโนเวล กรุณาจิ้มคำตอบที่อยากเลือกก่อนจะจิ้มคำตอบที่ควรจะเป็นฮ่า ๆ แล้วอย่าพึ่งดูเฉลยก่อนนะ เดี๋ยวไม่ลุ้น<<<<
"ท่านยูมี่！！！"
ซึนเดอเรลล่านั้น。。。
safe point 1B1 เข้ารับห่าดาวกระจายเแทนยูมี่
C1 เข้าไปสยบดาวกระจายให้ราบคาบ
----------------------------------------------------------------------------------------
A1
เหตุการณ์เกิดอย่างรวดเร็วมาก ซึนเดเรลล่าได้แต่กรีดร้อง ภาพเจ้าหญิงรัชทายาทแห่งลิลลีทาเรียที่พรุนไปด้วยดาวกระจายและเลือดกระฉูดพุ่งปรู๊ดออก 108 ทิศทางทวารา ช่างเป็นภาพที่แสนโหดร้ายต่อจิตใจสาวน้อยเกินไป ทำให้นางซึนช็อคอย่างสุดขีด
"ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยย！！！！！！"
.........
......
...
.
B
A
D
E
N
D
I
N
G
BAD ENDING!!!
---------------------------------------------------------------
B1
เหตุการณ์เกิดอย่างรวดเร็วมาก แต่ซึนเดเรลล่าก็เร็วพอจะไปปกป้องคนที่เธอรักได้ทันเวลา ร่างเล็ก ๆ นั้นพรุนไปด้วยดาวกระจายและเลือดกระฉูดออกทั่ว 108 ทิศทางทวารา ภาพที่แสนโหดร้ายเช่นนี้ทำให้องค์หญิงยูมี่ช็อคสุดขีด
"ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยย！！！！！！"
.........
......
...
.
B
A
D
E
N
D
I
N
G
BAD ENDING!!!!
----------------------------------------------------------------------------------------
C1
เหตุการณ์เกิดอย่างรวดเร็วมาก แต่ซึนเดเรลล่าก็เร็วพอจะไปปกป้องคนที่เธอรักได้ทันเวลา ขอบคุณชุดคอสเพลย์ชานะที่ออกแบบผ้าคลุมมาให้ นางซึนอาศัยความเร็วและความคล่องตัว สะบัดผ้าคลุมของตนออกไปรับ! สะบัด! และตบ! ดาวกระจายเสียร่วงหมด โดยที่องค์หญิงยูมี่ไร้ซึ่งรอยขีดข่วน ชายชุดดำไม่ยอมแพ้ ยังมีดาบสั้นนินจาเข้าปะทะระลอกสอง
(เฮ้ยยยยยยย！เล่นแบบนี้ ตูจะเอาอะไรสู้！)
A2 Nietono no Shana！(ดาบของชานะ)
C2 Rocket (Drill) Punch! (ร็อคเก็ต。。จริง ๆ เวอร์ชั่นของน้องสว่านควรเป็น ดริลพันช์)
----------------------------------------------------------------------------------------
A2
ชั่วเสี้ยววินาที ความโอตาคุของเธอยังสามารถนึกถึงดาบที่ชานะใช้ "Nietono no Shana "
.....
แต่ว่า ชุดคอสเพลย์ของนางฟ้าน้อยชุดนี้ไม่มีพรอปออปชั่นใด ๆ ทั้งสิ้น！Ｏｒｚ
(เสกชุดคอสให้ทั้งทีไม่มีพรอปให้เรอะ！！)
เฟี้ยววววว ฟับๆๆๆ กระฉูดดดดดดดด！！！！
ซึนเดเรลล่าและองค์หญิงยูมี่ดับดิ้นด้วยฝีมือของคนชุดดำ
.........
......
...
.
B
A
D
E
N
D
I
N
G
BAD ENDING!!!!
------------------------------------------------------------------------------------
C2
(ฮึ้ยยยยยยย อาวุธใกล้ตัวที่สุดที่ตูจะมีได้แล้ว ！)
ชั่วเสี้ยววินาที ความโอตาคุของเธอไม่วายนึกถึงเกมซุปเปอร์โรบอทไทเซ็น (SRW) ด้วยท่าของมาซินก้า Z "ร็อคเก็ตพันช์" แต่ทว่า。。。ซึนเดเรลล่านั้นยังคงเป็นมนุษย์ปุถุชนอยู่ ผมควงสว่านคู่สีแดงเพลิงเฉิดฉายนั้นไม่สามารถถอดออกแล้วยิงใส่ศัตรูได้เหมือนแขนของหุ่นมาซินก้า Ｚ
Ｏｒｚ
(และแน่นอนแขนเธอก็พุ่งออกไว้ยิงศัตรูไม่ได้ด้วย Ｏｒｚ)
เฟี้ยววววว ฟับๆๆๆ กระฉูดดดดดดดด！！！！
ซึนเดเรลล่าและองค์หญิงยูมี่ดับดิ้นด้วยฝีมือของคนชุดดำ
.........
......
...
.
B
A
D
E
N
D
I
N
G
BAD ENDING!!!!
-----------------------------------------------------------------------------------
B2
(ฮึ้ยยยยยยย อาวุธใกล้ตัวที่สุดที่ตูจะมีได้แล้ว ！)
มือเท้านี่ล่ะ ด้วยอานิสงก์เล่น wii ด้วยเกมต่อสู้มาเยอะ ขอใช้ให้เป็นประโยชน์！
เขาว่ากันว่า คนตัวเล็กนั้นมักจะถีบเก่ง เตะหนัก ตบเจ็บ ด้วยความแค้นที่ชายชุดดำมาขัดจังหวะดี ๆ ของตนและองค์หญิงยูมี่ ซึนเดเรลล่าเลยขอระบายความแค้นสักนิด (หรือไม่นิด)
ซึนเดเรลล่าผลักยูมี่ให้พ้นทางดาบแล้วตนเองก็อาศัยความเร็วและความคล่องตัว (อีกแล้ว) หลบวิถึดาบที่ฟันลงมาพ้นตัวไปได้อย่างเฉียดฉิว ชั่วอึดใจ ลูกถีบของพยัคฆ์ถูกส่งไปที่ข้อมือของชายชุดดำจนดาบในมือนั้นหลุดออก ลูกเตะระลอกสองถูกส่งไปที่หว่างขาศัตรู ตามด้วยระลอกสามที่ลำตัวทำเอาอีกฝ่ายจุกไปหมดทั้งท้องและใต้สะดือ ระลอกสี่ "ฝ่ามือพยัคฆ์" ป้าปเข้าที่หน้าของคู่ต่อสู้ และปิดบัญชีด้วยระลอกที่ห้า "จระเข้ฟาดหาง" ลูกเตะก้านคอที่ซึนเดเรลล่าอยากลองมานานแล้ว จากการดูหนังแอ็คชั่นที่นำเข้ามาจากประเทศที่ชื่อว่า ไทยแลนด์
ผู้มาเยือนที่ไม่ได้รับเชิญลงไปกองกับพื้นอย่างหมดท่าและหมดบทแต่เพียงเท่านี้
ทว่า...
ปื้ด！
ใบหน้าของซึนเดเรลล่ามีเลือดออก ที่โหนกแก้มด้านซ้ายมีเส้นสีแดงที่ค่อย ๆ มีเลือดซิบออกมาอย่างช้า ๆ ดูเหมือนว่าที่คิดว่าหลบคมดาบพ้นนั้น จะแอบโดนอยู่นิดหน่อยแฮะ
"ไม่เป็นไรใช่มั้ย!!!" องค์หญิงยูมี่รีบเข้าไปหาซึนเดเรลล่าทันทีที่ได้สติ ทุกอย่างเกิดแล้วก็จบลงอย่างรวดเร็ว
"เลือดออกนี่" เธอตกใจมากที่เห็นใบหน้าที่น่ารักนั่นมีรอยแผล
"เรื่องเล็กน่า ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกค่ะ" ซึนเดเรลล่าปาดเลือดที่แก้มออก
"ขอบคุณมากนะ เธอช่วยชีวิตเราไว้" ยูมี่รู้สึกซาบซึ้งบุญคุณที่ช่วยให้ตนรอดพ้นเงื้อมมือยมทูตมาได้
"....ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรนิ" ดูเหมือนแม่พยัคฆ์น้อยจะไม่เป็นไร
(เฮ้อ จริง ๆ ก็แอบกลัวอยู่นะ นี่ถ้าฉันหลบไม่พ้นล่ะก็。。。) เธอไม่อยากคิดต่อ....
ผ่านเรื่องตื่นเต้นมาได้ไม่นาน เรื่องตื่นเต้นอีกอย่างก็ตามมาเมื่อเสียงระฆังดังเหง่งหง่างจากบนหอนาฬิกาเลื่องชื่อของปราสาท นั่นหมายถึงเป็นเวลาเที่ยงคืนแล้ว！！！！！
ซึนเดเรลล่าเกิดฉุกคิดขึ้นมาได้ว่านางฟ้าน้อยเคยบอกไว้ว่าเธอจะกลับไปเป็นเหมือนเดิมตอนหลังเที่ยงคืน！
(ต่อหน้าต่อตาท่านยูมี่ในตอนนี้เหรอ ไม่นะ ฉันจะไม่เปิดเผยตัวตนที่แท้จริงของฉันเป็นอันขาด)
ว่าแล้ว เธอก็บอกลาองค์หญิงยูมี่อย่างไม่รีรอ เธอวิ่งจากอีกฝ่ายไปโดยที่ไม่หันกลับไปมอง ยูมี่ตกใจที่อีกฝ่ายจากไปเช่นนี้เลยวิ่งตามอย่างไม่คิดหน้าคิดหลัง
"เดี๋ยวก่อน แม่หัวเกลียว อย่าพึ่งไป อย่างน้อยให้ฉันรู้ชื่อเธอสักนิดก็ยังดี！" องค์หญิงร้องเสียงหลงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ไม่ว่าเธอจะร้องเรียกยังไงก็ไม่อาจทำให้อีกฝ่ายหยุดวิ่งหนีเธอได้
(ฉันคนนี้นี่น่ะ ที่วิ่งไล่ตามเด็กสาวแปลกหน้าที่พึ่งพบกันเป็นครั้งแรก (อย่างลืมตัวได้ขนาดนี้))
ซึนเดเรลล่ามาถึงหน้าปราสาทที่เธอโผล่มาครั้งแรกโดยการวาร์ปทะลุมิติด้วยเวทมนตร์ของนางฟ้าน้อย
(เดี๋ยวก่อน อย่าบอกนะว่าฉันต้องวิ่งกลับบ้านทั้ง ๆ แบบนี้เนี่ย。。)
นางซึนนึกเคืองนางฟ้าน้อยที่ไม่มีพาหนะรับส่งไปกลับให้ดูเข้าท่ากว่าการวาร์ปที่ได้เพียงแค่ขาไป ชุดคอสเพลย์ชานะของเธอเริ่มสีจางลงแล้วชุดอยู่บ้านของเธอกำลังจะมาแทนที่ << [คนเขียน：ไม่มีแฟนเซอร์วิสแบบในอนิเมสาวน้อยทั่วไปจ้ะ]
เวลามีไม่มากแล้ว เธอตัดสินใจวิ่งลงเขาให้ถึงบ้านก่อนพวกแม่เลี้ยงและพี่สาวจะกลับมา
องค์หญิงยูมี่เริ่มทิ้งห่างนางซึนขึ้นเรื่อย ๆ ด้วยว่าเธอใส่ชุดราตรีเลยวิ่งไม่สะดวกเท่าชุดกระโปรงสั้นดูแปลกตาชุดนั้นของเด็กสาวนิรนาม เวลาขับคันแบบนี้ เธอไม่อยากใช้เท่าไรนักแต่ก็ต้องใช้แล้ว。。<< [คนเขียน：นี่คือเวลาคับขันรึ แล้วก่อนหน้านั่นล่ะ！？]
ไอเท็มลับที่สืบทอดกันมาในราชวงศ์ แหวนวิเศษที่มีเทพผู้พิทักษ์คอยอารักษ์และเชื่อฟังคำสั่งของเจ้าของ
ยูมี่ดึงสร้อยคอที่ห้อยแหวนวิเศษวงนั้นออกมาถู....<< [คนเขียน：เฮ้ย！？ หรือว่านั่นคือ!!!]
จงออกมา "อาร์ชเชอร์！"
แหวนวิเศษเรืองแสงสีแดงพลันปรากฏกายบุรุษชุดแดงรูปล่ำสุดเท่ออกมา "อาร์ชเชอร์" นามแห่งข้ารับใช้ (เซอร์แวนท์) ผู้พิทักษ์คนในราชวงศ์แห่งลิลลีทาเรียมาได้ไม่นาน (ก่อนหน้านี้เป็นเซอร์แวนท์ตนอื่นทำหน้าที่นี้) อาร์ชเชอร์วิ่งเคียงข้างยูมี่พร้อมรับคำสั่ง << [คนเขียน：ทำไมไม่เรียกอาร์ชเชอร์ออกมาสู้ตอนถูกลอบฆ่า！？]
"หยุดแม่นางหัวเกลียวที่กำลังวิ่งหนีคนนั้นเดี๋ยวนี้" องค์หญิงออกคำสั่งอย่างไม่รอช้า
"โรเจอร์！ริน！"อาร์ชเชอร์รับคำ
"ใครชื่อรินกันยะ！" บอกกี่ทีก็ไม่รู้จักจำ อาร์ชเชอร์นั้นบ่อยครั้งมักจะสับสนเรียกชื่อองค์หญิงยูมี่ด้วยชื่อเจ้านายเก่าเมื่อนานมาแล้ว
อาร์ชเชอร์เริ่มเอาจริง ออร่าสีแดงห่อหุ้มกายา
ปลดปล่อยสวัสดิกะ。。。！！！<< [คนเขียน & ยูมี่：？？？！！！]
"I am the bone of my sword
Steel is my body and Fire is my blood
I have created over a thousand blades 。。。。。。。。
องค์หญิงได้ยินบทกลอนนั่นเข้าก็แทบช็อค
"เจ้าบ้า！ฉันสั่งให้ "หยุด" เธอคนนั้น ไม่ใช่ให้ "ฆ่า"！ " ท่านยูมี่รับพัดกระดาษที่คนเขียนส่งให้ทางหน้าจอคอม (ฮา) พุ่งเข้ากระโดดตบหัวอาร์ชเชอร์ดังป้าป！ ขืนใช้ "ท่านั้น" ของอาร์ชเชอร์ แม่หัวสว่านขององค์หญิงมีกี่ชีวิตก็ไม่พอแน่...
(ดูเหมือนองค์หญิงยูมี่จะใจดีอ่อนโยนเป็นพิเศษกับสิ่งมีชีวิตที่เป็นผู้หญิง...งั้นเหรอ...)
มัวแต่เสียเวลากับอาร์ชเชอร์ทำให้ยูมี่คลาดสายตาจากหญิงสาวนิรนามนางนั้นจนได้
"จะให้ตามต่อมั้ยริน。。" อาร์ชเชอร์ยังพร้อมรับคำสั่ง
"ไม่ต้องแล้ว กลับเข้าไปอยู่ในแหวนเลยไป๊... อ้อ แล้วอีกอย่าง....." พัดกระดาษในมือยูมี่ป้าปเข้าที่หัวหงอกของอาร์ชเชอร์อีกครั้ง
"ฉันไม่ได้ชื่อ "ริน"！！！"
ซึนเดเรลล่าถึงบ้านก่อนพวกแม่เลี้ยงจะกลับมาเพียงเฉียดฉิว เธอล้มตัวลงบนเตียงอย่างเหนื่อยอ่อน วันนี้ช่างมีเหตุการณ์มากมายเกิดขึ้น มีแต่เรื่องเหลือเชื่อทั้งนั้น ไม่คิดว่าคนอย่างเธอจะมีโอกาสได้ใกล้ชิดท่านยูมี่ที่รักของทุก ๆ คน ก็ให้เป็นเพียงฝันหวานยามค่ำคืนพระจันทร์เต็มดวงเช่นนี้แล....
safe point 3
A3 ซึนเดเรลล่าปล่อยให้ทุกอย่างจบลงที่เพียงเท่านี้
B3 ซึนเดเรลล่าร้องหานางฟ้าน้อยให้ออกมาพบ
-----------------------------------------------------------------------
A3
ค่ำคืนที่สุขสันต์เหมือนฝันหวานที่ยาวนานน มัทซึไดระะ โทโกะ ลืมตาขึ้นอย่างช้า ๆ ในชาววันอาทิตย์ที่แสนสดใส ฝันเมื่อคืนของเธอทำเอาเด็กสาวรู้สึกเขินนิด ๆ
（ฉันนี่บ้าจริง ๆ ）
จะยิ้มไปทำไม？！
เธอบิดขี้เกียจอย่างช้า ๆ แล้วก็มองไปที่ปฏิทินที่มีวงกลมสีแดงวาดไว้แล้วเขียนว่า "เดทกับยูมิซามะ"
โทโกะหวังว่าวันนี้จะเป็นวันที่สุดแสนวิเศษวันหนึ่งของเธอและยูมิซามะ
ที่บอร์ดข้าง ๆ ปฏิทิน มีรูปถ่ายมากมายจากกิจกรรมที่เธอเข้าร่วมที่โรงเรียนสตรีลิลเลียน หนึ่งในนั้น รูปของฟุคุซาวะ ยูมิ โดดเด่นเป็นสง่าอยู่กลางบอร์ด ทุก ๆ เช้า เธอจะต้องทักทายเจ้าของรูปก่อนทำอะไรอย่างอื่นเสมอ
"โกะคิเก็งโย ยูมิซามะ"
....
...
..
.
N
O
R
M
A
L
E
N
D
I
N
G
1
NORMAL ENDING 1!!!
-------------------------------------------------------------------------
B3
ซึนเดเรลล่านึกขอบคุณนางฟ้าน้อยที่ช่วยมอบโอกาสดี ๆ อันนี้ให้ << [คนเขียน: ปากบอกว่าถูกบังคับ ฮา]
เธอร้องเรียกหานางฟ้าน้อยเท่าไร ก็ไม่ได้ยินเสียงตอบรับใด ๆ เด็กสาวเดินไปหยิบนิตยสารนิวไทป์เล่มที่นางฟ้าน้อยและพยัคฆ์มินิไซส์เท่าฝ่ามือปรากฏออกมา แต่ก็ดูเหมือนหนังสือปกติที่ไม่มีอะไรเป็นพิเศษ
（หรือว่าเราฝันไป...）
ชึนเดเรลล่าชักเริ่มไม่แน่ใจ ว่าอะไรเป็นความฝัน อะไรเป็นความจริง
เธอพลันสังเกตเห็นอะไรบางอย่างตกอยู่ที่พื้น
！！！！！
ผ้าเช็ดหน้าสีชมพูที่มีรอยเปื้อนจากการเช็ดอะไรบางอย่าง
"ไม่ใช่ความฝัน！" ซึนเดเรลล่าดีใจอย่างสุดซึ้ง
"เอ๊ะ？。。。ทำไมฉันต้องดีใจด้วยล่ะ" เธอยังคงเป็นซึนเดเรลล่าของแท้แน่นอน。。。
ความเหนื่อยล้าและอ่อนเพลียทำให้เด็กสาวเข้านอนเร็วกว่าปกติ โดยยอมไม่ดูอนิเมดึกสุดดังที่ฉายช่วงเวลาหลังเที่ยงคืน "อะกึ๋ยยยยยยลลล์！ยัยซกมก！"
เช้าวันรุ่งขึ้นที่สดใสของซึนเดเรลล่าก็กลายเป็นเวลาเที่ยงวันแล้ว ด้วยความเหนื่อยจากการวิ่งลงเขาเป็นกิโล ๆ ท่ามกลางอากาศเหน็บหนาวหลังเที่ยงคืน ทุก ๆ เช้าน้องซึนต้องทำผมและดูแลเกลียวสว่านสลวยสวยเก๋ของเธอให้เข้ารูปอยู่เสมอ เมื่อส่องกระจก รอยแผลเป็นเส้นยาวประมาณข้อนิ้วก้อยเล็ก ๆ บนใบหน้าของเธอช่วยตอกย้ำเหตุการณ์เมือ่อคนเป็นอย่างดี เธอเใส่ยาแล้วก็หยิบพลาสเตอร์ลายคุณหมูดุ๊กดิ๊กแปะแผล
แล้วสิ่งที่น่าตื่นเต้นก็เกิดขึ้นอีกแล้ว。。。
ซึนเดเรลล่าไม่รุ้จะทำหน้ายังไงเมื่อเห็นพี่สาวทั้งสองของตนทำผมทรงเดียวกับตัวเอง！
"ฮึก ๆ ๆ ฉันถูกบังคับ！" พี่สาวคนรองของเธอสะอึกสะอื้นกับผมทรงใหม่เป็นเกลียวคู่เหมือนของซึนเดเรลล่า พี่สาวคนโตก็ดูจะหงุดหงุดกับผมทรงนั้นเช่นกัน มันไม่ได้เข้ากับเธอเลยแม้แต่นิดเดียว!
ไม่ผิดแน่ ตัวการต้องเป็นยัยแม่เลี้ยงยชชี่。。เจ้าตัวไม่อยู่ที่นี่แฮะ。。
ซึนเดเรลล่าพยายามไม่สนใจ เธอกินข้าวเช้า＋เที่ยง อย่างเงียบ ๆ โดยไม่มองหน้าพี่สาวทั้งสองเพราะไม่อยากต้องปล่อยก๊ากกกกกกก ออกมากลางโต๊ะอาหาร
"ทำไมพวกเราต้องทำหัวเกลียวเหมือนยัยซึนเดเรลล่าด้วย" พี่สาวคนโตเริ่มระเบิดคำพูด
นางซึนนึกในใจ (ฉันก็อยากรู้เหมือนกันแหละ ทรงนี้มันยี่ห้อการค้าของฉันย่ะ)
"ก็。。。เห็นท่านแม่บอกว่าเจ้าหญิงรัชทายาทกำลังตามหาหญิงสาวที่ทำผมทรงเกลียวสว่านคู่อยู่น่ะ"
"พรววดดดดด！！！"ซึนเดเรลล่าทั้งสำลักทั้งพ่นซุปตรงหน้าไปโดนพี่สาวคนโตเข้าเต็มเปา。。พี่สาวร่างโย่งของเธอไม่พูดอะไรนอกจากเช็ดซุปที่เปื้อนเธอออก ความเงียบสงบที่เหมือนช่วงก่อนพายุจะมานั้นทำให้พี่สาวคนรองแทบอยากจะหายไปจากห้องนี้อย่างเร็ว แต่ไม่ทันแล้ว พี่สาวคนโตเริ่มทะเลาะและปะทะวาจากับซึนเดเรลล่า จากเมื่อคืนที่เธอพลาดโอกาสได้เป็นคู่หูของท่านยูมี่ เธอพลาดที่จะทำคะแนนจากท่านยูมี่เพราะโดนอีสาวหัวเกลียวคบเพลิงที่ไหนไม่รู้มาแย่งท่านยูมี่จากเธอไป ＜＜ (คนเขียน ：ท่านยูมี่เป็นของเธอเมื่อไรกัน？！) แล้วซึนเดเรลล่าก็ดูละม้ายคล้ายคลึงยัยหัวเกลียวเมื่อคืนยังไงบอกไม่ถูก ทั้งคู่สู้กันด้วยคำพูดอย่างดุเดือดแบบที่คนเขียนไม่สามารถนำมาลงได้。。พี่สาวคนรองพยายามห้ามทัพแต่ก็ถูกไล่ออกมา ซึนเดเรลล่าเหนื่อยใจจะเถียงกับพี่สาวโย่งของเธอเลยเป็นฝ่ายยอมถอยเอง แต่ไม่ใช่ว่าเธอยังไม่หายหงุดหงิด เลยตัดสินใจไปช็อปปิ้งดูฟิคเกอร์ใหม่ ๆ ที่ห้างในตัวเมือง เมื่อเธอออกจากบ้านก็ผงะ ภาพที่แลดูประหลาดเป็นที่สุด หญิงสาวตามถนนหนทางล้วนแล้วมีทรงผมเหมือนของเธอ เดินไป ๆ ถึงในตัวเมืองยิ่งเห็นปริมาณผมทรงเกลียวสว่านมากขึ้น ๆ
(อะไรกัน คำพูดของคน ๆ เดียวสามารถเปลี่ยนผู้คนไปได้ขนาดนี้เลยเรอะ) ทั้งอึ้งและตะลึง ตอนนี้ไม่ใช่เธอคนเดียวในเมืองแล้วที่หัวเกลียว！
ตาเหยี่ยวของเธอสังเกตเห็นประกาศที่ติดอยุ่ที่ศาลากลางเมือง เป็นสารจากวังที่สรุปใจความได้ว่า องค์หญิงยูมี่กำลังติดตามหาสาวน้อยหัวเกลียวสว่านสีแดงเพลิง นัยน์ตาสีอัคคี ตัวเล็กโลลิน่ารัก เพื่อรับเข้าวัง
"หาาาาาาาาาาาาาาาาา！！！！"
ซึนเดเรลล่ารีบปิดปากที่เผลอส่งเสียงดังเกินงาม
"คน ๆ นั้น ทำไมถึงได้。。。。" หยั่งงี้นี่เอง ที่ทำให้เด็กสาวทั่วทั้งเมืองพากันทำทรงหัวเกลียว แล้วบางคนเล่าก็ถึงขั้นย้อมผมกับใส่คอนแท็คเลนส์สีแดง
(แต่ก็ไม่อาจเหมือนสีแดงสุกสว่างเป็นเปลวเพลิงของจริงเหมือน "ชานะ" ได้หรอก เหอ ๆ)
ซึนเดเรลล่ามีความรุ้สึกมากมายถาโถม ณ ขณะนั้น
(ท่านคิดเหรอว่า ทำแบบนี้ไปแล้วจะได้เจอฉันอีกครั้ง..." เธอไม่คิดว่าจะมีปาฏิหาริย์โชคดีอีกครั้งที่จะมีนางฟ้าน้อยมาเสกเธอให้คอสชานะไปพบองค์หญิงยูมี่
(ทำไมท่านถึงอยากตามหาฉันคะ) เธอไม่เข้าใจเหตุผลว่าเจ้าหญิงรัชทายาทอย่างยูมี่ถึงอยากตามหาเด็กสาวแปลกหน้าที่พบกันแค่คืนเดียว แล้วทำให้เรื่องมันดูใหญ่โตเกินความพอดี...
(ท่านยูมี่ ฉันน่ะนะ....)
ความคิดของซึนเดเรลล่าชะงักงันเมื่อมีประกาศการเสด็จเยือนศาลากลางเมืองขององค์หญิงยูมี่
！！！！
บุพเพอาละวาด ให้สองคนนี้ต้องเจอกัน ขบวนเสด็จของท่านยูมี่ใกล้เข้ามา ซึนเดเรลล่าไม่คิดหน้าคิดหลัง (อีกแล้ว) วิ่งหนีกลับบ้านไป
(ทำไมฉันต้องหนีด้วยล่ะ...)
เธอวิ่ง วิ่ง และวิ่ง
(ทั้ง ๆ ที่ฉันเองก็อยากจะพบท่าน)
เธอวิ่ง วิ่ง และวิ่ง
(อีกสักครั้งก็ยังดี)
.....
ซึนเดเรลล่ากลับถึงบ้านอย่างเหนื่อยหอบ ที่นั่น แม่เลี้ยงโยชิโนะก็รออยู่แล้วที่จะชำระความเรื่องเมื่อคืน หลังจากหลุดจากมนตร์เสน่ห์ของท่านต้นห้องกลับมาบ้านแล้ว เธอก็นึกออกว่าที่เธอเอะใจตั้งแต่ในงานนั้นมันคือ เรื่องนี้ ยัยหัวเกลียวที่ไปโผล่ในงานคือ ซึนเดเรลล่าไม่ผิดตัวแน่ ไม่มีใครในเมืองนี้ที่หัวจะเป็นสว่านแบบนั้นได้เท่ายัยลูกเลี้ยงของตน จากการผสมโรงของพี่สาวคนโตด้วย ทำให้ซึนเดเรลล่ารับศึกหนักหลายด้าน พี่สาวคนรองพยายามช่วยเหลือเธอแต่โดนยชชี่ใช้ดาบไม้ไผ่ฟาดกบาล ส่งเธอไปนอนหัวปูดน้ำตาไหลพรากจิ้ม ๆ พื้นอยู่ด้านข้าง ซึนเดเรลล่ากับแม่เลี้ยงมีปากเสียงกันจนเมื่อยชชี่เห็นว่าโต้คารมสู้นางซึนไม่ได้เลยใช้วิธีคลาสสิคตามเนื้อเรื่องที่ควรจะเป็น "จับขัง"
ซึนเดเรลล่าถูกโยนเข้าไปบนห้องใต้หลังคาเก่า ๆ โทรม ๆ
"อยู่อย่างงั้นไปสักพัก (ใหญ่) เถอะ！" เสียงปิดประตูดังโครมตามด้วยเสียงหัวเราะเย้ยหยันได้น่าหมั่นไส้ตามบทตัวโกง
ซึนเดเรลล่าพยายามทั้งเปิดทั้งงัดสารพัดจะพังประตูออกไปแต่ก็ไร้ผล อนิเมฮิตช่วงบ่ายคล้อย "นางิ หน้ากากแห่งเงินตรา!" กำลังจะฉายแล้วววววว！！！！
องค์หญิงยูมี่เที่ยวตามหาสาวน้อยหัวเกลียวปริศนาคนนั้นอย่างหามรุ่งหามค่ำเป็นเวลาสามวันผ่านไป เฉกเช่นเดียวกับซึนเดเรลล่าที่โดนขังอยู่ในห้องใต้หลังคาเป็นเวลาสามวัน แม้จะมีข้าวมีน้ำให้ทุกมื้อแต่เธอก็แทบจะลงแดงตายเพราะไม่ได้ดูอนิเมม อ่านมังกะ เล่นเกม และเขียนโดจินชิ อย่างที่กระทำทุกวันเป็นปัจจัยหลักที่ขาดไม่ได้ ชีวิตเธอจะตายเพียงเพราะไม่ได้โฮกการ์ตูนเรอะ？！
ซึนเดเรลล่านอนเหี่ยวแห้งเหมือนซากสาหร่ายแห้งผากเพราะขาดการ์ตูน ช่วงเวลาวิกฤติแบบนี้ เสียงสวรรค์ที่ดังมาจากชั้นล่างทำให้เธอกลับมามีชีวิตอีกครั้ง
"เจ้าหญิงรัชทายาทเสด็จแล้ว！！！" เสียงประกาศของท่านต้นห้ององค์ราชินีดังขึ้น ตามด้วยเสียงเอคโค่ประหลาดเววูเฮฮูชวนขนลุก ความจริงแล้ว ต้นห้ององค์ราชินีเป็นผู้รับผิดชอบในการตามหาสาวน้อยปริศนาของท่านยูมี่ แต่ปรากฏว่าหญิงสาวทั้งเมืองต่างทำหัวทรงเกลียวสว่านกันเป็นแถวทำให้การตามหานั้นยากยิ่งขึ้น ท่านยูมี่ที่เป็นผู้รู้รายละเอียดเรื่องนี้ดีที่สุดเลยต้องออกตามหาด้วยตนเอง ตอนแรกก็ตัดพวกที่ย้อมผมใส่คอนแท็คเลนส์สีแดงก่อนเลย ด้วยว่าท่านยูมี่เองเมื่อได้เห็นเกศาสีเพลิง นัยน์นาสีแดงฉานดุจอัคนีเป็นประกายงดงามก็ไม่คิดว่าคนธรรมดาจะมีสิ่งเหล่านี้ได้ เธอคิดว่าไปถึงว่าคน ๆ นั้น อาจจะไม่ใช่มนุษย์จนกระทั่งได้เห็นเลือดสีแดงจากตัวสาวน้อย
(เธอคงจะมีเหตุผลใช่มั้ยที่ปิดบังตัวตนที่แท้จริงของเธอ。。)
ประตูบ้านของซึนเดเรลล่าเปิดต้อนรับการมาเยือนของค์ยูมี่ เป็นโอกาสอีกครั้งที่ยชชี่จะส่งลูกสาวของตนให้องค์หญิงได้พิจารณา ลูกสาวคนโตรู้สึกอายอย่างรุนแรงที่ต้องโชว์ตัวต่อหน้าท่านยูมี่ที่รักด้วยหัวเกลียวสว่านที่ดูน่าเกลียดพิลึกเช่นนี้ (อย่างน้อยก็ในความคิดของเธอ)
ยชชี่โฆษณาลูกสาวตนเองใหญ่ องค์หญิงหลังจากต้องเงยหน้าสุดคอพินิจพิศดูเด็กสาวร่างโย่ง แล้วก็บอกว่า
"เธอตัวโตไปนา ที่ฉันตามหาก็ระบุชัดเจนนิว่า "ตัวเล็กโลลิน่ารัก" " ท่านยูมี่ช่างเลินเล่อยิ่งนัก พูดไม่ได้ยั้งคิดก็ทำร้ายจิตใจสาวน้อยร่างสูงเข้าให้แล้ว
"ผะ ผิดด้วยเหรอคะ ที่ตัวโต" เด็กสาวน้ำตาซึมแล้วก็ย้อยออกมา << [คนเขียน：ไม่ใช่ขี้มูกนะ!]
"ร้ายกาจที่สุด！โฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮ！！！！" พี่สาวคนโตของนางซึนร้องไห้หนีจากไป ไม่ทันที่องค์หญิงจะกล่าวขอโทษเสียก่อน
"พระองค์พูดเกินไปหน่อยนา" ต้นห้ององค์ราชินีกระซิบบอกท่านยูมี่ (ช้าไปแล้ว)
ซึนเดเรลล่านั่งหัวเราะตบเข่าอย่างชอบใจ เธออยากเห็นจริงจริ้งใบหน้าของพี่สาวคนโตที่ได้ยินท่านยูมี่พูดใส่เช่นนั้น
ยชชี่ยังไม่ละความพยายาม ส่งลูกสาวคนรองไปขัดตาทัพ องค์หญิงพิศมองแม่นางน้อยข้างหน้าเสร็จก็กล่าวขึ้นว่า "เธอนี่น่ารักดีนะเหมือนตุ๊กตาของญี่ปุ่นเลย" ท่านยูมี่เอ่ยปากชมทำเอาอีกฝ่ายแอบเขิน
"โอ้ มายด์ บุดด้า องค์หญิงชมฉันด้วย" พี่สาวคนรองหน้ากลายเป็นสีชมพู
(ท่านยูมี่！！！！！) ซึนเดเรลล่าที่กำลังเอาหูแนบฟังกับพื้นกระดานห้องใต้หลังคาเกิดอาการที่เจ้าตัวไม่รู้เหมือนกันว่าคืออะไร แต่บอกได้เพียงว่า "ไม่พอใจ" จนเผลอทุบพื้นอย่างแรง
ท่านยูมี่ได้ยินเสียงตึงตังบนเพดาน ยชชี่ก็แก้ตัวไปว่าคงเป็นหนูสกปรกวิ่งเล่นบนเพดานว่าแล้วก็หัวเราะได้น่าหมั่นไส้กลบเกลื่อน
(หนูสกปรกเรอะ !!!!) ซึนเดเรลล่าอดรนทนไม่ได้ที่ถูกเปรียบได้แบบว่า。。。อยากเอาสว่านบนหัวเจาะกะโหลกยัยแม่เลี้ยงเสียให้รู้แล้วรู้รอด เมื่อทำอะไรไม่ได้มากเลยกระโดดกระทืบเท้าส่งเสียงให้มันดังยิ่งขึ้น
เสียงยิ่งดังชัดเจนผิดสังเกต องค์หญิงกล่าวขึ้นอย่างอารมณ์ดีว่า "คงจะเป็นหนูสกปรกที่ตัวใหญ่มาก ๆ เลย"
(กรี๊ดดดดดด！！แม้กระทั่งท่านเองก็ด้วยเรอะ！) ซึนเดเรลล่ายิ่งกระทืบเท้าหนัก ห้องใต้หลังคาที่ก็เก่าอยู่แล้ว ไม้ผุแหล่มิผุแหล่ยังโดนลูกถีบพยัคฆ์น้อยเข้าไป ผลก็เลย ....
โครมมมมมม！ตึ้ง！ตุ้บ！แผละ！
ไม้กระดานผุ ๆ ก็พังลงมา นางซึนของพวกเราก็หล่นตามลงมาด้วย โชคดีที่ต้นห้ององค์ราชินีรับไว้ได้ ส่วนไม้กระดานนั้นก็。。ส่งตรงไปที่กลางกระหม่อมยชชี่อย่างสวยงามและแม่นยำ
เมื่อท่านต้นห้องสุดหล่อวางแม่หัวเกลียวน้อย ๆ ลง เหมือนบุพเพอาละวาดอีกครั้ง เขาว่ากันว่า ยิ่งหนีก็ยิ่งเจอ。。。
ท่านยูมี่เพ่งพิจารณาสาวน้อยที่มาจากห้องใต้หลังคาที่มอมแมมไปด้วยฝุ่น
"หะ หัวเกลียว" นั่นคือประโยคแรกที่ออกจากปากคนทีตนชื่นชอบ แม้จะปรากฏตัวในฐานะนางซึนเดเรลล่าหรือสาวน้อยปริศนาในชุดคอสชานะก็ตาม องค์หญิงก็กล่าวเช่นนี้ด้วยสีหน้าชวนหัวเราะแบบนี้ อะไรสักอย่างมันทำให้เส้นบนหัวปื้ดขึ้น (อีกแล้ว)
"หนวกหู! หนวกหู!! หนวกหูน่า!!!" นางซึนระเบิดวาทะประจำตัวของตนเองอย่างเผลอตัวลืมไป (ชินแล้ว) อีกฝ่ายก็หัวเราะชอบใจ
มันช่างเหมือนเดจาวู เหตุการณ์แบบนี้ บทสนทนาแบบนี้ รุ้สึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก ยูมี่เลิกหัวเราะแล้วทำสีหน้าจริงจังขึ้น
"เธอชื่ออะไรเหรอ" องค์หญิงเริ่มยิงคำถาม แต่อีกฝ่ายไม่ตอบ พี่สาวคนรองผู้แสนดีก็ช่วยทำความดีเล็ก ๆ น้อย ๆ สักหน่อย
"หล่อนชื่อซึนเดเรลล่าเพคะ"
"พี่แส่ยุ่งไม่เข้าเรื่อง！" ซึนเดเรลล่าหน้าแดง << [คนเขียน：คงอยากจะบอกรึเปล่าว่าฉันอยากบอกกับปากตัวเองนะ！ฮ่าๆ]
"ซึนเดเรลล่า......ซึนเดเรลล่า......อืมมม เป็นชื่อที่ดีนะ ซึน........ซึน！！?" เหมือนองค์หญิงนึกอะไรบางอย่างเพิ่มขึ้นได้ ซึนเดเรลล่ารีบชิ่งหนีก่อน
"เผอิญนึกได้ว่ามีธุระ ขอตัวก่อนค่ะ" แม่สาวหัวเกลียวจากไปอย่างรวดเร็ว แต่คราวนี้ท่านยูมี่เตรียมตัวมาดี กระโปรงสั้นค่อมเข่า รองเท้ารัดส้น ทำให้วิ่งได้สะดวกยิ่งขึ้น เธอติดตามซึนเดเรลล่าไปติด ๆ
ทางด้านยชชี่ ท่านต้นห้องและลูกสาวคนรองช่วยขึ้นมาจากเศษเพดานผุ เธอบาดเจ็บเล็กน้อยที่ศีรษะ ท่านต้นห้องผู้แสนดีก็ช่วยปฐมพยาบาลดูแลระหว่างรอองค์หญิงกลับมา ยชชี่ในตอนนี้ลืมสิ้นทุกสิ่งอื่นนอกจากขอให้ได้อยู่อย่างงี้กับท่านต้นห้องก็พอใจแล้ว << (คนเขียน：ขอให้มีความสุขนะยชชี่ ฮา)
นางซึนกับองค์หญิงยุมี่เหมือนวิ่งไล่จับเล่นซ่อนหากันในบ้านหลังนี้ นางซึนรุ้ชัยภูมิสนามรบดีกว่าเลยเป็นต่อ ถึงกระนั้นท่านยูมี่ก็ไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ ต้อนอีกฝ่ายจนมุม นางซึนเหลือทางรอดเดียวคือ ห้องด้านหน้า。。。
(อะกึ๋ยยยยยล์ นั่นมันแหล่งกบดานของตูนี่！！！) เมื่อไม่มีทางเลือกก็จำต้องหนีไปห้องนั้น ยูมี่ที่ไล่ตามนางซึนแบบติด ๆ เลยจูบกับประตูอย่างสวยงามลงไปนอนกองกับพื้น เธอทุบประตูเรียกนางซึนเท่าไร อีกฝ่ายก็ไม่ยอมเปิด ระหว่างที่หาทางอยู่นั่น ยูมี่ได้ยินเสียงท่องคาถาอะไรบางอย่าง
"บะบิบูเบะ บูริน! วิ้งค์ ！วิ้งค์！ วิ้งค์！"เสียงเล็ก ๆ น่ารักดังมาจากที่ไหนสักแห่งใกล้ ทันใดนั้นเสียงกลอนประตูถูกปลดออกอย่างอัตโนมัติ งงทั้งคนข้างนอกและคนข้างใน。。。คาถาคุ้นหูพิลึกกึกกือ มีอยู่คนเดียวที่นางซึนจะคิดได้
"เฮ้ยยยยยย！นางฟ้าน้อย เธอเป็นพวกใครกันแน่"
>>ฉันเป็นพวกของคนเขียนและคนอ่านค่ะ Nipaa~ (＞,,,ｗ,,,＜)<< นางฟ้าน้อยแอบบอกมา ฮุฮิ
องค์หญิงยูมี่เข้าห้องมาได้สำเร็จ ช่างเหมือนเป็นอีกโลกที่เธอไม่เคยเห็น ตู้ดีวีดีนั่น。。。ถ้าเข้าใจไม่ผิดคือ ดีวีดีอนิเมะสินะ กองเกมอีกหนึ่งตั้งข้าง ๆ เครื่องเกมสองสามชนิดที่องค์หญิงเคยเห็นโฆษณาในทีวี ตู้หนังสือเต็มไปด้วยหนังสือการ์ตุน มีหุ่นฟิคเกอร์จัดเรียงโพสท่าต่าง ๆ อย่างสวยงามแยกอีกตู้ข้าง ๆ ฝาห้องถูกประดับด้วยโปสเตอร์และแผ่นพับอนิเมะและเกม หนึ่งในนั้นที่องค์หญิงสะดุดตาคือ โปสเตอร์รูปชานะ ที่ชุดช่างเหมือนกับแม่สาวหัวเกลียวคนนั้น เธออมยิ้มเล็กน้อย แต่ที่ทำให้องค์หญิงได้คำตอบทุกสิ่งคือ คนตรงหน้า ที่กำลังแดงเหมือนมะเขือเทศสุก ดูแดงหวานช่ำน่ารักเสียเหลือเกิน หรือว่าจะแดงน่ารักเหมือนสตรอเบอรี่ที่กำลังสุกหว่านน่าอร่อยดีนะ....<< [คนเขียน: อันหลังนี้ไม่ได้ค่ะ องค์หญิง!]
"ซึนเดเรลล่า ในที่สุดฉันก็ได้พบเธออีกครั้ง" ยูมี่เดินตรงเข้าไปหาสาวน้อยซึนเดเรลล่าที่กำลังถอยห่างออกไปจนชนกับหน้าต่าง
"ตอนนั้นเผอิญว่าเกิดเรื่องก่อนฉันเลยยังไม่ได้บอกเธอ" ท่านยูมี่มาอีกล่ะ ทำสถานการณ์ชวนให้นางซึนกระอักกระอ่วนใจ
"เก็บไว้พูดกับแม่สาวหัวเกลียวสีแดงเพลิงคนนั้นเถอะค่ะ" นางซึนยังคงปากอย่างใจอย่าง
"ก็คน ๆ นั้น อยุ่ตรงหน้าฉันแล้วนิ" องค์หญิงพูดพร้อมดึงพลาสเตอร์ลายคุณหมูดุ๊กดิ๊กออก เห็นรอยแผลจาง ๆ เป็นเส้นบางบนใบหน้าหญิงสาว
"พลาสเตอร์น่ารักดีนะ ฉันต้องหาซื้อใช้บ้างแล้ว" องค์หญิงยิ้มพร้อมปล่อยประกายวิ้งค์วับจับจิตจับใจเป็นท่ามาตรฐานก่อนปล่อยคอมโบฮิท
(อา เจิดจ้า เจิดจ้า เจิดจ้าเกินไปแล้ว！) ซึนเดเรลล่าของพวกเราชักเริ่มจะละลายกับคุณพี่วิ้งค์และคิลลิ่งสมายล์ของท่านยูมี่。。。แล้วยังเขินอย่างรุนแรงที่สุดตั้งแต่เกิดมา จนด้วยคำพูดใด ๆ จะมาบรรยายความรุ้สึกของนางซึนของพวกเรา ณ วินาทีนั้นได้
"ฉันน่ะนะ。。。" ท่านยุมิหายใจเข้าลึก ๆ แล้วก็พูดออกมาจนได้。。
"อยากให้เธอมาเป็นคุ่หูของฉัน"
เงียบ.....ห้องนั้นช่างเงียบสนิทมีเพียงเสียงหายใจของคนสองคน แถมด้วยเสียงหัวใจเต้นระรัวสั่นระส่ายจนนางซึนตั้งสติได้เลยทำลายความเงียบนี้ซะ
"ทำไมถึงจะเลือกคนอย่างฉันละคะ" ซึนเดเรลล่าหยุดจังหวะเล็กน้อย "ท่านก็เห็นแล้วนิว่าตัวตนที่แท้จริงของฉันเป็นเช่นไร" เด็กสาวที่ไม่มีอะไรโดดเด่น (นอกจากความโอตาคุ!และดริลน้อยกลอยใจคู่นั้น!) ตัวเล็กเป็นระนาบทั้งหน้าและหลัง กินจุ ปากร้ายโผงผาง ไม่มีอะไรที่คู่ควรแก่การเป็นคู่หูของเจ้าหญิงรัชทายาทแห่งอาณาจักรลิลเลียทาเรียสักนิด
"ฉันรู้อยู่แล้วล่ะนะ......"
（เห！！！？？？）
เนตรเพลิง ชานะ กับเมล่อนปังปริศนา อนิเมฮิตหลังข่าวที่ใคร ๆ ก็ดูกัน ไม่เว้นแม้กระทั่งท่านยูมี่ ที่แม้ไม่ได้ติดตามอนิเมะมากแต่ก็ดูและรู้จักเรื่องนี้ หญิงสาวที่กล้าใส่ชุดคอสชานะไปเข้าวัง เธอพึ่งจะเคยเห็นเป็นครั้งแรกและคนแรกในรอบประวัติศาสตร์ลิลลิทาเรียกว่าสี่ร้อยปี หญิงสาวที่เป็นตัวของตัวเองทั้งนิสัย คำพูด การแสดงออก ที่ปากไม่ตรงกับใจเท่าไร (ปากไม่ตรงกับใจ "มาก" ต่างหาก) ทำให้องค์หญิงนึกเอ็นดูแล้วอยากจะหยอกเล่น (กลั่นแกล้ง) อีกฝ่ายมากขึ้น แต่คนประเภทนี้มักจริงใจต่อคนที่ชอบคนที่รักเสมอ ๆ หญิงสาวตรงหน้าที่นึกหวั่นกลัวตัวเธอด้วยว่ามีงานอดิเรกความชอบความสนใจแปลกกว่าคนธรรมดาทั่วไป หญิงสาวตรงหน้าที่ครั้งหนึ่งเคยช่วยชีวิตเธอไว้ หญิงสาวคนนี้มีอะไรที่ไม่คุ่ควรแก่การเป็นคู่หูของยูมี่แห่งลิลลีทาเรียเหรอ。。。เหล่านี้ทั้งหมดนั้นได้ถ่ายทอดสู่ซึนเดเรลล่าของพวกเราอย่างชัดถ้อยชัดคำ
"ฉันอยากรู้จักเธอมากขึ้น และฉันก็อยากให้เธอรู้จักฉันมากขึ้นเช่นกัน ฉันมองคนไม่ผิดหรอก ครั้งนี้ฉันจะไม่บังคับเธอ ขอให้เธอตัดสินใจด้วยตัวเองจากหัวใจของเธอ ด้วยความปรารถนาที่แท้จริงของเธอ ไม่ว่าคำตอบจะออกมายังไงฉันจะยอมรับทุกอย่าง"
ยูมี่ได้พูดในสิ่งที่อยากพูดไปเสียจนหมดสิ้น เหลือแต่ซึนเดเรลล่าที่ต้องซื่อสัตย์กับตัวเองเสียที
ห้องกลับสุ่ความเงียบอีกครั้ง นอกจากเสียงหายของคนสองคน และเสียงหัวใจเต้นตึกตักอย่างลุ้นสุด ๆ ของยูมี่。。。
ซึนเดเรลล่าเมื่อตรึกตรองอย่างละเอียดแล้วเธอได้ตอบองค์หญิงไปว่า
A4 "ยังไงฉันก็ไม่อาจเป็นคู่หูของท่านได้ค่ะ。。"
B4 "ฉันไม่เคยสนใจสักนิดที่จะเป็นคู่หูของท่านค่ะ。。"
---------------------------------------------------------------------------------------
A4
"ยังไงฉันก็ไม่อาจเป็นคุ่หูของท่านได้ค่ะ" คำตอบที่ชัดเจนแจ่มแจ้งเช่นนี้ องค์หญิงยูมี่ในส่วนลึกของก้นบึ้งหัวใจก็เสียใจไม่น้อย แต่ก็ต้องยอมรับการตัดสินใจอีกฝ่าย เธอจากบ้านหลังนี้ไปอย่างเงียบ ๆ ทิ้งให้ซึนเดเรลล่าจมกับความเศร้า......
"พลาดดดดดดดดด！ เมื่อกี้พูดอะไรออกปายยยยย！นึกว่าท่านยูมี่จะตื้อเราสักนิดแล้วเราก็จะยอมเป็นคู่หูให้แท้ ๆ โธ่！" นางซึนนั้นคาดการณ์ผิดไปเลยอดซะ!
！！！！！！
แฮ่ก! แฮ่ก! แฮ่ก! เสียงหอบหายใจหลังตื่นจากฝันร้ายของมัทซึกไดระ โทวโกะ ทำเอาเธอไม่กล้ากลับไปนอนต่อ แม้เป็นเช้าตรู่วันอาทิตย์ที่น่านอนแค่ไหนก็ตาม
"ฉันนี่บ้าจริง ๆ" แม้เป็นแค่ฝันก็เหอะ จะเหมือนจริงเกินไปแล้ว โทวโกะชักหวั่นใจ
"ดีล่ะเพื่อไม่ให้เกิดเหตุการณ์แบบในฝัน วันนี้ฉันจะต้องรีบชิงบอกยูมิซามะก่อน！"
นี่คือเป้าหมายของมัทซึไดระ โทวโกะ ในการออกเดทกับยูมิซามะที่รักของเธอในวันนี้
....
...
..
.
N
O
R
M
A
L
E
N
D
I
N
G
2
NORMAL ENDING 2!!!!!
--------------------------------------------------------------------
B4
"ฉันไม่เคยสนใจสักนิดที่จะเป็นคู่หูของท่านค่ะ。。。"
คำตอบนี้ทำเอาหัวจิตหัวใจน้อย ๆ ขององค์หญิงหล่นตุ้บหายจมดินไปแล้ว แต่ทว่า。。。
"ยังพูดไม่จบค่ะ ถึงฉันจะไม่สนใจตำแหน่งคู่หูอะไรนั่น แต่จะยอมเป็นให้ก็ได้ค่ะ ก็ท่าน。。。。เชื่อและยอมรับตัวตนทุกอย่างของฉัน ฉันไม่ใจร้ายพอจะทำลายความรู้สึกที่ดีของท่านที่มีต่อฉันได้" เด็กสาวพูดไปหน้าแดงไป แล้วยังยิ้มอย่างอาย ๆ ให้เเป็นภาพที่องค์หญิงยูมี่คิดว่าซึนเดเรลล่าน่ารักสุด ๆ
"ซึนเดเรลล่านี่น่าาาาา....ฉันชอบเธอจริง ๆ เลยให้ตายสิ!"
---------------------------------------------------------------------
C4
"ฉัน......ยินดีค่ะ" เธอตอบรับคำขอขององค์หญิงยูมี่ในที่สุด！เด็กสาวยิ้มอย่างอาย ๆ ป็นภาพที่องค์หญิงยูมี่คิดว่าซึนเดเรลล่าน่ารักสุด ๆ
----------------------------------------------------------------
Epilougeพิธีแต่งตั้ง "คู่หู" ของเจ้าหญิงรัชทายาทแห่งอาณาจักรลิลลีทาเรียได้จัดขึ้นหลังเหตุเกิด ณ บ้านของซึนเดเรลล่า 5 วันให้หลัง ก่อนหน้านั้นซึนเดเรลล่าได้เข้าเฝ้าองค์ราชินี องค์ราชินีได้ขอโทษที่ส่งคนไปทดสอบนางซึน (ชายชุดดำ) ด้วยว่าเธออยากจะมั่นใจว่าคนที่จะมาเป็นคู่หูของยูมี่นั้นสามารถปกป้องยูมี่ได้ไม่ว่าสถานการณ์ใด ๆ ก็ตาม เธอเองก็รุ้สึกสนใจเด็กสาวหัวเกลียวสีแดงเพลิงที่แต่งตัวประหลาดมาร่วมงานเลี้ยงในวัง อีกทั้งยังทำให้ยูมี่ของเธอในวันนั้นดูจะร่าเริงมีชีวิตชีวามาก
เมื่อทุกอย่างจบลงอย่างชื่นมื่น ซึนเดเรลล่าได้ย้ายเข้ามาอยู่ในวัง มีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นกว่าเดิม ในค่ำคืนวันที่ 3 หลังจากพิธีแต่งตั้งนางซึน องค์หญิงยูมี่พานางซึนมาที่รูปปั้นศักดิ์สิทธิ์อันเป็นรูปปั้นของเทพธิดาแห่งอาณาจักร เวลา ณ ขณะนั้น ใกล้เที่ยงคืนแล้ว ทุกอย่างเงียบกริบเหลือแต่เสียงลมและเสียงฝีเท้าของคนสองคน
ซึนเดเรลล่าอยู่ในชุดคอสชานะ ชุดนี้ไม่ได้มาจากนางฟ้าน้อย แต่เป็นของที่องค์ราชีนีประทานให้เพราะเธอชอบนางซึนในชุดนี้ (น่านนนน!) "พาฉันมาที่นี่ทำไมเหรอ" นางซึนเอ่ยถามขึ้น
"เพื่อทำพีธีรับเธอเป็นคู่หูของฉันน่ะสิ
"หา?!" คำตอบขององค์หญิงสร้างความประหลาดใจให้กับซึนเดเรลล่า
"ฉันไม่ได้ถูกแต่งตั่งไปแล้วเหรอคะ" นางซึนชักงง ๆ
"นั่นคือในนาม ตามธรรมเนียมของวัง พิธีจริง ๆ น่ะ คือตอนนี้ต่างหาก"
."เข้าใจล่ะ...แต่ก่อนอื่นนะ" ซึนเดเรลล่าหยิบผ้าเช็ดหน้าสีชมพูออกมาจากกระเป๋ากระโปรง ท่านยูมี่เห็นก็จำได้ทันที
"นี่ เอาคืนไป" นางซึนปาผ้าเช็ดหน้าใส่องค์หญิง นึกออกได้ลาง ๆ ว่าพระองค์เคยบอกให้คืนกับมือไม่ใช่รึ....
"เก็บไว้ก็ได้นะ" เจ้าของผ้าเช็ดหน้าออกหยิบมันออกจากใบหน้าของตน ดูเหมือนแม่สาวหัวเกลียวจะปฏิเสธเสียงแข็ง ออกปากว่าไม่อยากเก็บไว้ให้รกโอตาคุพาราไดส์ของเธอ (แต่ผ้าเช็ดหน้าผืนนี้ติดตัวเธออยู่ตลอดเวลา) ท่านยูมี่ก็เลยกะจะมอบสิ่งที่ "ดีกว่า" ให้
"เริ่มพิธีกันเถอะ" ท่านยูมิดึงเข้าจุดประสงค์หลักที่มา ณ ที่แห่งนี้
"อืม ต้องทำยังไงบ้างล่ะ。。。"
..............................................................................
เงียบ............จู่ ๆ ท่านยูมี่ก็เงียบไปซะงั้น แล้วนั่นอะไรกัน หน้าแดงด้วย！
ทั้งคู่เงียบไม่พูดไม่จาจนกระทั่งองค์หญิงเป็นฝ่ายเริ่มก่อน
"คะ คือว่า.........คือ......" องค์หญิงอ้ำ ๆ อึ้งๆ แล้วอาการที่บ่งบอกว่ากำลัง "เขิน" นั่น มันอะไรกัน！？
เห็นท่าทางแบบนี้ขององค์หญิง ซึนเดเรลล่าเลยเขินตามด้วย >///<)
(หรือว่าจะเป็น "ไอ้นั่น") น้องซึนเริ่มคิดมาก。。。。<< [คนเขียน: ไอ้นั่นคืออะไร!?]
"ต้อง จะ.. จะ... จะ... จะ。。。" ยูมี่เขินจนพูดไม่ออก
（เอร้ยยยยยย！เฮ้ย！！！！=///[]///=）น้องซึนเริ่มคิดไปไกล
"ซึนเดเรลล่า！" เมื่อยูมี่รวบรวมความกล้าได้แล้วก็...
(อ๊างงงงง! ไม่ได้นะคะ ท่านยูมี่! ต่อหน้าท่านเทพธิดาและยัยคนเขียน!...) << [คนเขียน： ไม่ต้องสนใจตรู ลุยโล้ด！？ =. .=)~]
！！！！
หมับ！
(อะเด๊ะ？！)
ยูมี่คว้ามือทั้งสองของซึนเดเรลล่ามากุมไว้
"พวกเราต้องจับมือกันอย่างแนบแน่นแบบนี้" คนพูดนั้นเขินมากจนดูเว่อร์พิกล (ฮา)
(~(= 「」＝！)~แล้วไม่รีบบอก ให้ฉันคิดเลยเถิดไปถึงไหน！)
"มะ มือของซีนเดเรลล่า นี่ พอจับแบบนี้แล้วไม่นุ่มอย่างที่คิดแฮะ แต่ก็เล็กน่ารัก น่าทะนุถนอมดีจัง" องค์หญิงค่อย ๆ ลูบและสัมผัสหน้ามือกับหลังมือทั้งสองข้างของนางซึนอย่างเบา ๆ เต็มไปด้วยความอ่อนโยนเฉกเช่นรอยยิ้มที่มีให้ซึนเดเรลล่าตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้พบจวบจนบัดนี้ ทำเอาอีกฝ่ายรู้สึกแปลก ๆ อย่างบอกไม่ถูก...ความรู้สึกนั่น....โลกของซึนเดเรลล่ากลายเป็นสีชมพูหวานเหมือนลูกกวาดชั่วขณะ...
"นี่คือพิธีกรรมอันศักดิ์สิทธิ์นะ" ยูมี่มีทีท่าจริงจังขึ้น ซึนเดเรลล่าเลยกลับมาตั้งสติได้อีกครั้ง องค์หญิงค่อย ๆ ยกมือของทั้งคู่ขึ้นกุมไว้ที่หน้าอก
"ซึนเดเรลล่า เรา เจ้าหญิงยูมี่แห่งอาณาจักรลิลลีทาเรีย ขอให้เจ้าเป็นคู่หูของข้านับแต่นี้เป็นต้นไป เราขอสาบานต่อองค์เทพยาดา คู่หูของเราจะมีเพียงซึนเดเรลล่าเพียงคนเดียวเท่านั้น ตราบชั่วนิรันดร" องค์หญิงค่อย ๆ คลายมือออกแล้วก็ถอดสร้อยกางเขนที่ห้อยคอเธอในพิธีแต่งตั้งซึนเดเรลล่าในวังออกมาสวมให้กับ "คู่หู" ของเธอ
ซึนเดเรลล่ามองสร้อยกางเขน (โรซารี่) อย่างยินดี ตรงกลางเป็นอัญมณีสีอัคคีเหมือนเกศาและนัยนาของชานะ
"จากนี้ไปก็ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะ คู่หูของฉัน" องค์หญิงยิ้มได้อ่อนโยนและเจิดจ้าที่สุดตั้งแต่ซึนเดเรลล่าเคยเห็นมา
"อะ อืม เช่นกันค่ะ" ซึนเดเรลล่าตอบรับ แก้มของเธอเป็นสีชมพู
แล้วทั้งคู่ก็พากันเดินจูงมือกันกลับวัง....ระหว่างทางนั้น...
"นี่ ซึนเดเรลล่า เธอน่ะ ก่อนหน้านี้เธอคิดอะไรลามกอยู่รึเปล่า" องค์หญิงอาจจะมีเซนส์พิเศษที่รับรู้ข้างในจิตใจของนางซึนก็เป็นได้ เธอลองถามเล่น ๆ แต่ผิดคาดที่อีกฝ่ายมีปฏิกิริยาโต้ตอบอย่างรุนแรง....
"หน้าเธอกลายเป็นสีผมของชานะอีกแล้วนะ" องค์หญิงหัวเราะคิกคัก "หรือว่า.....เธอ.......คิดอยู่.......จริง ๆ？" องค์หญิงเล่นพูดช้า ๆ เป็นจังหวะให้ชวนระทึก...ตอนนี้สีหน้าของท่านยูมี่ก็ไม่ต่างจากของนางซึน
ฉึกกกกก！ปึ้ดดดดดดด！อะไรสักอย่างมันทิ่มจิตใจที่แสนจะเปราะบางของสาวน้อยซึนเดเรลล่า อะไรสักอย่างมันปึ้ดขึ้นที่หัวอีกแล้ว ด้วยความร้อนในตัวที่พุ่งพรวดพราดอย่างรวดเร็ว ซึนเดเรลล่าได้ทำให้คนทั่ววัง ไม่สิ คนทั่วเมืองตื่นจากนิทรารมย์
"นะ..หนวกหู! หนวกหู!! หนวกหู!!! หนวกหู!!!! หนวกหูน่า!!!!!"
.....................
...............
.........
......
...
.
"หนวก......หู 。。น่า。。。。。?" เด็กสาวหัวเกลียวพึมพำในขณะที่ครึ่งหลับครึ่งตื่น เปลือกตาค่อย ๆ เปิดขึ้นอย่างช้า ๆ เช้าวันอาทิตย์ที่สดใสของเธอผ่านค่ำคืนฝันหวาน (หรือเปล่านะ ＾＾") มาอย่างยาวนาน เมื่อค่อย ๆ ระลึกความฝันพิลึกพิลั่นนั่น เรื่อย ๆ เรื่อยๆ เรื่อย ๆ เรื่อย ๆ จนช็อตสุดท้ายนั่น。。。 โทโกะก็เหมือนกาต้มน้ำที่กำลังเดือดแดงและพ่นควันได้
"เรื่องแบบนั้นน่ะ！。。。เรื่องแบบนี้น่ะ！。。。เรื่องแบบโน้นน่ะ! " โทโกะกุมใบหน้าที่ร้อนผ่าวของตน จากกุมกำลังจะกลายเป็นขยำ
"ฉันไม่ยอมรับ！ ฉันไม่ยอมรับ！ ฉันไม่ยอมรับเด็ดขาด！" โทโกะโวยวายอย่างไม่มีเหตุผลขึ้นมาซะงั้น (ฮา) << [คนเขียน: ฝันเองไม่ใช่เหรอจ๊ะ ฮุฮิ]
คนเขียนเริ่มออกอาการอยากแกล้งน้องดริลเพิ่มเติม
เซย์เรย์เข้าไปตบบ่าสาวน้อยเบา ๆ
เซย์เรย์： "เลิกหนีความจริงซะเถอะ ที่ว่า ตัวหนูน่ะ。。。 "
คนเขียนยังพูดไม่ทันจบ โทโกะจังก็เอาสว่านคู่ของเธอเจาะกะโหลกหนา ๆ ของคนเขียน ทวงท่านี้นั้นไม่ต่างอะไรกับท่าควงสว่านที่ขมับ ไม้ตายอันร้ายกาจของโนะฮาร่า มิซาเอะ ที่ใช้ฟาดฟันกับเจ้าลูกชายตัวแสบ
"หนวกหู! หนวกหู!!! หนวกหูน่า!!!!!"
TRUE ENDING
ยินดีต่อผู้เล่น/ผู้อ่านทุกท่านที่มาถึงฉากจบที่แท้จริง (>w<)/
--------------------------------------------------------------------
Atogaki
จบ TwT)/ (หรือเปล่า?)
อย่างน้อยก็มีพาร์ทนี้ออกมาจนได้ ขออุทิศผลงานแฟนฟิคสุดบ้านี้ให้แก่ดร.วัตสัน ที่่สั่งการบ้านห่าเหว นรกมาให้ปวดหัวเครียด กินเวลาทำแล็บโดยใช่เหตุ อีกทั้งขณะที่พิมพ์พาร์ทนี้ช่วงวีคเอนด์แสนสุขสันต์ที่วันจันทร์ได้วันหยุด แกก็ฟอร์เวิร์ดการบ้านชุดต่อไปเข้าอีเมลล์มา....
ฮึ้ยยยยยยยยยย!!! พึ่งส่งก็มาใหม่แล้ว!
Orz
ประชดซะ ด้วยการเพิ่มปริมาณแฟนฟิคหนีความจริงอันนี้เข้าไปอีกเท่าตัว! <<สนองกิเลสตัวเองนิ ฮา
ก็เช่นเคย ขออธิบายบางมุขที่คนดูการ์ตูนบางกลุ่มอาจจะไม่เข้าใจ
(พาร์ทแรกก็มีคำอธิบายบางมุขไว้ ถ้าซ้ำกับตอนแรกจะไม่ลงในนี้ค่ะ คลิกกับไปอ่านของเก่า)
คำอธิบาย
แดนซ์แดนซ์มาเนียและแดนซ์แดนซ์เรโวลูชั่น = เกมเต้นที่ออกสู่เครื่องเกมหลายชนิด ฮ็อตฮิตอยู่พักใหญ่ในสมัยที่คนเขียนยังเป็นวัยรุ่น (นานแล้วสินะ Orz) ตอนนี้ไม่ได้ตามว่ายังฮิตกันอยู่รึเปล่า
โคโรเน็ท = ขนมชนิดหนึ่งรูปทรงเหมือนเปลือกหอยที่เกิดเป็นที่สนใจขึ้นมาหลังจากอนิเมเรื่อง Lucky Star ดังดีเป็นเทน้ำเทท่า ด้วยว่าโคนาตะ คาแร็คเตอร์โอตาคุสาวในเรื่องชอบกันมากมายโดยเฉพาะไส้ช็อคโกแลต (ดังรูปทางซ้ายที่มีกระดาษปิดท้ายไม่ให้ช็อคโกแลตไหลออกมา)
มาคุ = จะว่าเป็นแสลงภาษาญี่ปุ่นก็ได้ แต่ที่แน่ ๆ คือ ใช้พูดหรือบรรยายสถานการณ์ที่คับขัน ตรึงเครียดอย่างมาก ที่มา เชื่อว่ามาจากการ์ตูนยอดมนุษย์เก่า เช่นพวกอุลตร้าแมน ขบวนการเซนไต ที่เวลาสัตว์ประหลาดแพ้ยกแรกจะต้องขยายร่างเป็นตัวใหญ่ ๆ ช่วงจังหวะที่ขยายร่าง บรรยากาศในเรื่องจะดูมาคุ (อาจจมีเทคนิคการถ่ายทำให้บรรยากาศมีแสงสีประกอบ เป็นต้น)
หอนาฬิกา ที่บรรยายไว้ ตอนเขียนนึกไปถึงหอนาฬิกาในเรื่องเซนต์เซย์ย่าที่ตั้งอยู่ ณ แซงชัวรรี่ คนที่ดูภาค 12 ปราสาทคงนึกออกกัน ในแฟนฟิคนี้ดัดแปลงไปเสียเยอะ ที่เหมือนกับของเซนย์เซย์ย่าคือ ดวงไฟ 12 ดวง เท่านั้นเอง แล้วในเซย์ย่านั้น ดวงไฟจะแทนปราสาททั้งสิบสองตามสิบสองราศี แล้วดับทุก ๆ ชั่วโมง หากดับหมดแล้วพวกเซย์ย่ายังช่วยอาเทน่าถอนศรพิษไม่ได้ เธอก็จะตาย (แล้วเรื่องก็จะจบ)
เจิดจ้า เจิดจ้าเกินไปแล้ว! = ไอเดียมาจากมังกะและอนิเมเรื่อง หนุ่มหล่อเฟี้ยวแปลงโฉมสาว หรือ Yamato Nadeshiko Shichi Henge นางเอก นากาฮาระ ซูนาโกะมักโดนประกายเจิดจ้าจากสี่หนุ่มหล่อในบ้านจนเธอมักจะละลายเกือบสิ้นชีพอยู่เสมอ (ฮา)
ห้ามพูดเรื่องน่าอายนะ！= คำพูดติดปากของไอกะจังในเรื่่องอาเรีย ที่ชอบพูดเวลาอาคาริมีคำพูดต่อสิ่งรอบตัวเป็นเรื่องที่น่าประทับใจ น่ารัก สดใส และดูเป็นโลกในอุดมคติ (ที่ในชีวิตจริงคงหาไม่ได้หรือหาได้ยาก) บางทีก็พูดใส่คาแร็คเตอร์อื่นในเรื่องด้วย (แต่อาคารินี่โดนไปแล้ว 90%) ในเวอร์ชั่นภาษาไทยของอาเรียลิขสิทธิ์บงกชแปลไว้ยังไงจำไม่ได้ (ไม่ได้อ่านอาเรียภาษาไทยนานแล้ว TwT) สำหรับเวอร์ชั่นภาษาญี่ปุ่นต้นฉบับคือ
恥ずかしいセリフ禁止!Hazukashii serifu kinshi!
Nietono no Shana = ดาบของชานะในเรื่อง Shakugan no Shana
Te no Rin = ฉายาของไอซากะ ไทกะ ในเรื่อง Toradora ในที่นี้แค่จะยืมชื่อเฉย ๆ รายละเอียดที่เล่นและเกี่ยวข้องกับฝ่ามือพยัคฆ์มากกว่านั้นอยู่ในพาร์ทแรก
Rocket Punch = กระบวนท่าหนึ่งของหุ่นซุปเปอร์โรบอทดังในอดีต Manzinger Z (แล้วก็ยังคงติดหูติดตาคนการ์ตูนและคนเกมมาจนถึงบัดนี้ โดยเฉพาะพวกเล่น SRW)
ในแฟนอาร์ตบางเจ้าก็มีล้อโทโกะกับหุ่นเก็ตเตอร์ 02 ที่มีโครงสร้างแขนเป็นสว่านด้วย บ้างก็ล้อโทโกะกับเมก้าซาวะในโครมาตี้
อาร์ชเชอร์ (Archer) และ ริน (Tohsaka Rin) ในที่นี้คือตัวละครดังจากเกม อนิเม และมังกะ ของ TYPE-MOON เรื่อง Fate/stay night เผอิญว่าเซย์ยูหรือนักพากย์ของยูมิในมาริมิเตะนั้นคือ Ueda Kana ซึ่งเธอก็พากย์รินจังในเฟทฯเช่นกัน แล้วรินจังในเฟทก็เป็นสาวซึนเดเระและมีอาร์ชเชอร์เป็นเซอร์แวนท์
อาร์ชเชอร์นั้นมีท่าไม้ตายสุดดังและสุดเท่ตลอดกาล "Unlimited Blade Works" ในเฟทฯจะเรียกท่าไม้ตายของเซอร์แวนท์แต่ละคนว่า Noble Phantasm แล้ว UBWs นี่ก็เป็นท่าที่ติดหูติดตาแฟนเฟทฯไม่รู้ลืม บทพูดของอาร์ชเชอร์ก่อนปล่อย UBWs ตัวเต็มจิ้มดูที่ ref. ค่ะ
ปลดปล่อยสวัสดิกะ = Bankai! แน่นอน จากบลีช โดยส่วนตัวคุ้นกับคำว่าบังไคมากกว่า ฮา
(โดยเฉพาะบังไคของท่านพี่เบี๊ยะคุยะ อ๊างงงงงงง XD.....เซมบงซากุระ คาเกโยชิ....)
พัดกระดาษ = ฮาริเซ็น ทีพวกตลกของญี่ปุ่นมักใช้เล่นกัน แล้วตัวละครที่พูดสำเนียงคันไซก็มักจะมีชอบมีมุขฮาริเซ็นอยู่เนือง ๆ ที่เอามาเล่นเพราะว่า อุเอดะ คานะซังเป็นคนคันไซ บ่อยครั้งที่เธอมักได้ครอบครองบทตัวละครดังหรือตัวสำคัญของการ์ตูนที่มีคาแร็คเตอร์ที่พูดสำเนียงคันไซ
รูปที่เอามาโชว์ เป็นของขายในเวปออนไลน์ที่เน้นสินค้าอนิเมะและโอตาคุ เห็นแล้วถูกใจ "ซึนเดเระจิการะ!" (ถ้าแปลคือ พลังซึนเดเระ"
นิตยสารนิวไทป์ ในพาร์ทแรกลืมใส่คำอธิบายเผื่อบางคนไม่เข้าใจว่าทำไมต้องเป็น "นิวไทป์" ก็เพระว่า คนทั่วไปคิดว่า นิวไทป์คือนิตยสารที่ลงเรื่องราวและข่าวสารวงการการ์ตูนญี่ปุ่นที่ดีที่สุด โดยส่วนตัวก็ชอบนิวไทป์เหมือกัน แต่เห็นว่ามีคนแจกนิวไทป์บ่อย ๆ ในบิทเลยไม่รับ (ฮา) นิวไทป์จะกลาง ๆ แต่แท้จริง เน้นกันดั้ม (แน่ล่ะ ชื่อนิตยสารก็บอก) และอนิเมแนวนอร์มอลรวมถึงโชเน็นไอนิดหน่อย ทว่าโดยรวมก็ยังมีข่าวคราวการ์ตูนเกือบทุกแนวครบถ้วนดีในระดับหนึ่ง (มากบ้างน้อยบ้างว่ากันไป) ถ้าเป็นเมงามิจะเน้นการ์ตูนและเกมสาวน้อยเป็นหลัก แล้วยังล่อลวงคนซื้อด้วยพินอัพ โปสเตอร์และของแถมเป็นตัวละครสาวน้อยน่ารักอยู่เสมอ (ฮา)
อะกึ๋ยยยยยยลลล์! ยัยซกมก! = เรื่องนี้คือ Nodame Cantabile อย่างแน่นอนที่สุด จากคำอุทานเวอร์ชั่นภาษาไทยของโนดาเมะ ตัวเอกของเรื่อง ผู้หญิงที่ซกมกที่สุดตั้งแต่ดูการ์ตูนมา (ยิ่งกว่าซูนาโกะอีก =w=") แต่ก็เป็นตัวละครที่น่ารักมาก ๆ ตัวหนึ่งที่ผู้ชมชอบ อนึ่ง โนดาเมะอนิเมไม่ว่าภาคไหนก็เป็นอนิเมที่เรทติ้งดีมาก ๆ แม้จะเป็นอนิเมฉายหลังเที่ยงคืนก็ตาม
นางิ หน้ากากแห่งเงินตรา! = ไอเดียจากอนิเมและมังกะดังเรื่อง Hayate no Gotoku! หรือพ่อบ้านประจัญบาน ตัวเอกของเรื่องคงเดาได้ว่า นางิ แล้วคนพากย์เสียงนางิคือ คุกีมี่ เจ้าเดิม (อ่านรายละเอียดคำอธิบายได้ในพาร์ทแรก) นางิตามเนื้อเรื่องเป็นคุณหนูรวยล้นฟ้า ชอบเขียนโดจินเค และแน่นอน "โลลิ ซึนเดเระ อกกระดาน" ไม่งั้นคุกีมี่จะได้พากย์เรอะ ฮา ในการ์ตุนพ่อบ้านประจัญบานมีตอนนึงที่นางิแปลงร่างเป็น "kane no kamen" ถ้าแปลก็หน้ากากแห่งเงิน ถ้าจำไม่ผิดเหมือนพ่อบ้านประจัญบานลิขสิทธิ์วิบูลย์กิจก็ใช้คำว่า ตัวแทนแห่งเงินจะลงทัณฑ์แก อะไรทำนองนี้ด้วย (อืมมม มิน่าล่ะ ทำไมเราถึงคุ้น ๆ ประโยคนี้ =w=")
บะบิบูเบะ บูริน! วิ้งค์ ！วิ้งค์！ วิ้งค์！= ไอเดียจากการ์ตูนเก่าเรื่องบูริน สมัยเราอยู่มัธยม (ยิ่งนานเข้าไปใหญ่ Orz) เป็นการ์ตูนที่ช่องสามสมัยก่อนออกฉายด้วย นางเอก โคคุบุ คาริน ที่เผอิญเจอเจ้าหมูสีเหลือง "ทนราเรียโน" หรือ "ทนจัง" เจ้าชายแห่งดาวหมู ทนจังเลือกคารินเป็นฮีโร่แบบหมู ๆ เลยกลายเป็น บูริน หมูสีชมพูน่ารักน่ากอดเป็นที่สุด (ฮา) เป็นเรื่องที่แหวกแนวฮีโร่สาวน้อยปาฏิหาริย์ในช่วงนั้นทีเดียว ด้วยว่านางเอกแทนที่จะได้อยู่ในชุดสวย ๆ น่ารัก ๆ แต่กลับต้องกลายร่างเป็นหมูแทน (ทั้งเตี้ยล่ำและถึกแบบหมู ๆ ฮา) ตอนแปลงร่างเธอต้องเอาตลับแป้งขึ้นมา แล้วท่องคาถา "บะบิบูเบะ บูริน!" (ในภาษาญี่ปุ่น buta = หมู)
Nipaa~ เป็นคำน่ารัก ๆ ของญี่ปุ่น ปรากฏกับคาแร็คเตอร์โลลิน่ารัก โดยมักเป็นส่วนหนึ่งของคำสร้อยปิดประโยคหรือซาวด์เอฟเฟคประกอบแบ็คกราวน์ของมังกะหรืออนิเมก็ได้ ตัวอย่างนิปาาาาา ที่ชัดเจนจากการ์ตูนเรื่องดังคือ Higurashi no Naku koro ni series โดยน้องหนูนิปาาาาาา ริกะจัง (ให้เสียงโดยยูคาริน)
คนนี้ก็นิปาาาาาาาา~ เหมือนกันนะ (โดยเฉพาะเวลาคิดถึงนาโนฮะซังที่รัก ฮา) โดจินชิมักเห็นคำว่านิปาาาอยู่บ่อย ๆ
-----------------------------------------
อยากนึกสนุกทำวิชวลโนเวลเล่นบ้าง (แต่ไร้ซึ่งปัญญาทำโปรแกรม) เลยเล่นแบบฟิคชั่นง่าย ๆ ดู หลังจากพยายามลองถามมงกับค้นดูแล้ว วิธีง่าย ๆ ที่เราใช้ก็มาจากอันนี้ http://www.w3schools.com/HTML/html_links.asp
ตัวคำถามคำตอบง่ายนิดเดียวแบบเดาได้ว่าต้องตอบอันไหน ฉากจบที่แท้จริงต้องเล่นให้ไปถึง Epilouge ก่อน คนที่พอใจจะจบแบบ normal ending ก็ไม่มีปัญหา จบได้ แต่จะพลาดของดี (เอ๊ะ!) เช่นซีจีโฮก ๆ อะไรประมาณนั้น (ไร้ซึ่งความสามารถในการวาดรูป ขออภัยที่ไม่มีซีจีประกอบ ฮา)
แล้วด้วยแฟนฟิคมาริมิเตะเรื่องแรกของเรานี้เอง ก็ได้ลองทำเป็นสไตล์วิชวลโนเวลเป็นครั้งแรกด้วย ทำให้เข้าใจความลำบากของการทำเกมประเภทนี้ขึ้นมาก จากนี้ไป ก็จะนั่งรอซัคเซสทำเกมวายซีรีย์ใหม่ ๆ ออกมาอย่างใจเย็น =w=) รวมถึงค่ายเกมอื่น ๆ ด้วย (ตอนนี้รอเพอร์โซน่า 5 อยู่ กี่ปีก็จะรอค่ะ แอทลาส)
ขอบคุณผุ้อ่านทุกท่านที่เสียเวลานั่งอ่านแฟนฟิคชั่นอันนี้ ขอให้ได้รับความสนุกและความบันเทิงกันอย่างถ้วนหน้า =w=)/
ขอไว้เพียงเท่านี้ ถ้าพิมพ์ตกหล่นจะมีอีดิททีหลัง gokigenyou.
โอ๊ย ถ้าในต้นฉบับน้องดริลกับยูมิจี๋จ๋ากันแบบนี้บ้างก็ดี ยูมินี่รังสีพี่เซย์แรงมาก
อ.คอนโนะ เขียนต่อเหอะ!
#1 By DarkNeon on 2009-01-19 15:09