~Another Dimension~

คุ้นๆกันมะ......555+

ดูไม่ผิดหรอกนั่นคือ "ฮาเมรุน บทเพลงกำราบมาร"

ชื่ออังกฤษ "The Violinist of Hameln" Japanese name "Hamerun no Violin Hiki"

วันนี้มากระแทกความหลังครั้งเยาว์วัยกัน ^[]^/

ก่อนอื่นขอบอกว่า เอนทรี่นี่นะล่มมา 2 รอบแล้ว เขียนแรกสุดเมื่อเกือบ 10 วันก่อน ^^" แต่เผลอไปกดโดนอะไรไม่รู้เลยหาย -*- รอบ 2 เขียนเมื่ออาทิตย์ที่แล้วก็เกิดอาการแบบเดียวกัน = []=" เราเลยประชดชีวิตด้วยการเขียนเอนทรี่แนะนำ Akai ito เกมยูริลือลั่น PS2 แทน ^w^" เรียกได้ว่าไม่มีคนรู้จักกันจริงๆด้วย 555+

เข้าเรื่อง คราวนี้เขียนเป็นครั้งที่ 3 คงจะสั้นกว่าเดิม (ตามจำนวนครั้งในการพยายามจะอัพ) ฮาเมรุนเรื่องนี้เป็นมังกะเก่าในไทยลิขสิทธิ์วิบูลย์กิจ จำได้ว่าซื้อครั้งแรกตอนเราอยู่ม.1แล้วพิมพ์จบตอนเราอยู่มหาลัยปี 3 ^^"นานโคตรกับความยาว 37 เล่มจบซึ่งถ้าด้วยเนื้อหาแล้วมันไม่ถึงหรอก แต่อีตาคนเขียนวาตานาเบะ มิจิอากิ ชอบเขียนตลกบ้าบอคอแตก ฮาดีบ้างทุเรศๆบ้างตลกฝืดบ้างมุขลามกบ้างถึงขนาดมีคนหลายคนกล่าวเป็นเสียงเดียวกันว่าถ้าตัดอีบ้าอีบอดังกล่าว เรื่องนี้อย่างเก่งก็ยี่สิบกว่าเล่มจบ เผลอๆไม่ถึงยี่สิบเล่มด้วย ฮา

เนื้อเรื่องเป็นแนวผจญภัยแฟนตาซีโดยกลุ่มตัวเอกใช้ "มนตร์เพลง" ต่อสู้กับเผ่าปีศาจเพื่อกอบกู้โลกจัดได้ว่าเป็นการ์ตูนที่เอาดนตรีคลาสสิคมาทำให้เป็นการ์ตูนตลกที่เนื้อเรื่องใช้ได้ดีทีเดียวแน่นอนว่าพูดขนาดนี้ ฮาเมรุนเป็นการ์ตูนที่เราโฮกมากตอนอยู่ม.ปลาย XD รักจริงจังถึงตอนนี้นานๆทีหยิบมาอ่านก็สนุกสนานเช่นเคย จุดเด่นอีกอย่างของเรื่องนี้คือ การนำชื่อเครื่องดนตรี ศัพท์ทางดนตรีและอะไรต่างๆที่เกี่ยวกับดนตรีมาตั้งชื่อตัวละคร สถานที่ สิ่งของ ไอเท็ม ภายในเรื่อง เช่น ฮาเมล พระเอก เราคิดว่ามาจาก Hameln ชื่อเมืองของทางเยอรมันที่ในนิทานจะมีเรื่อง "ปี่ฮาเมลน์" จำเนื้อเรื่องไม่ค่อยได้แต่น่าจะราวๆว่าเมืองนี้มีพวกหนูเต็มเมือง แล้วมีคนเป่าปี่ไล่พวกหนูออกไปได้ นางเอกชื่อ ฟลุต มาจากเครื่องดนตรีประเภทเป่า "ฟลุต" ศัตรูบอสใหญ่คือ เครสตร้า มาจาก "ออเครสตร้า" วงดนตรีที่ประกอบด้วยเครื่องดนตรีหลายชิ้นมาบรรเลงร่วมกัน เป็นต้น

สำหรับตัวละครที่ชอบก็คือท่านไซเซอร์ ถ้าไม่ได้ท่านไซเซอร์ปรากฏตัวตอนท้ายเล่ม 2 เราคงเลิกซื้อเรื่องนี้แล้วล่ะ 555 แรกๆยังไม่ค่อยหนุกแต่คนเขียนทำได้ดีขึ้นโดยเฉพาะเนื้อหาช่วงเล่ม 9-12 แบบว่ากรี๊ดมากค่า XD ท่านไซเซอร์สวย เท่ เซ็กซี่เก่งเศร้า เลว (โดยไม่ได้ตั้งใจ) ถูกใจมากๆ >////<b ถ้าเว้ากันตามภาษาคาแร็คเตอร์วายก็แนวเซเมะที่แอบอุเคะแต่เรื่องนี้ไม่วายนะแม้จะแอบจิ้นท่านไซเซอร์กับโอคาริน่าก็เหอะ>w< หลังๆมาท่านไซเซอร์ได้แต่บทรั่วสิ้นดี (คนเขียนบ้า TAT เขียนให้ท่านไซเซอร์สุดเท่ของดิฉันไม่เหลือดีเลย เหอๆ) ยังไงก็เลิฟ~ XD~

ป.ล. ท่านไซเซอร์ มาจากเครื่องดนตรี synthesizer เป็นเครื่องดนตรีอิเลคทรอนิกส์ที่ใช้สร้างเสียงแบบต่างๆที่ต้องการได้ (มั้ง)

สำหรับเวอร์ชันอนิเม ก็ทำช่วงปี 1995-1996 ในรูปแบบทีวีซีรีย์ 25 ตอนตัดจบและไม่ประสบความสำเร็จเท่าไร คิดว่าเพราะอนิเมทำเนื้อเรื่องเครียดซีเรียสตลอดเวลาต่างกับในมังกะที่มีทั้งเครียดและตลกผสมกันเป็นช่วงๆ ดังนั้นมังกะเลยประสบความสำเร็จมากกว่าเห็นๆ แต่อนิเมมาแก้ตัวจากทีวีซีรีย์เป็นมูวี่ความยาวประมาณ 30 นาทีที่ลายเส้นและแนวเรื่องรับอิทธิพลของมังกะมาเต็มๆเลยสนุกสนานบ้าบอคลายเครียดดี ^^b นั่นคือที่มาที่เราจะมารีวิวมูวี่นี้

ป.ล. 2 ภาคทีวีซีรีย์เสียงท่านไซเซอร์ได้คุณ Ogata Megumi พากย์แบบว่าโซโฮกมว้ากกกก *3* เทียบแล้วถ้าให้นักพากย์รุ่นหลังๆมาพากย์ก็อาจจะเป็นอายะจี้ก็ได้ XD ส่วนภาคมูวี่ได้คุณ Sakuma Rei พากย์ บทพูดกระตึ๋งนึง Orz แต่บทก็แอบเด่นเหมือนกัน หุหุ

The Violinist of Hameln The Movie

เนื้อเรื่องย่อ

สั้นๆได้ใจความว่า พวกผู้กล้าฮาเมลเดินทางผ่านมายังเมืองหนึ่งที่ถูกเผ่าปีศาจรุกรานและจับตัวเจ้าหญิงของเมืองนี้ไป ด้วยความสงสารราชินีที่คิดถึงลูกและคำขอร้องจากราชาทำให้ฟลุตนึกถึงแม่ของตนและใจอ่อนเลยอาสาไปช่วยเจ้าหญิงกลับคืนมา เมื่อปราบพวกปีศาจสำเร็จพวกฮาเมลก็ยังคงออกเดินทางขึ้นเหนือเพื่อไปจัดการจอมราชาปีศาจเครสตร้าต่อไป

OP Screenshot

ท่านไซเซอร์กับไรเอล คู่ตัวรอง

ฮาเมลกับฟลุต คู่ตัวเอก

some screenshots

ฉากเปิดเรื่องก็เหมือนเป็นการแนะนำตัวละครได้แก่ ฮาเมล,ฟลุต, ไรเอล, โอโบ และไซเซอร์ฮาเมลโดยปกติแล้วอุปนิสัยคือ ติงต๊อง ท่าดีทีเหลว ขี้โกง เลวสุดๆ แต่เวลายามขับขันก็พึ่งพาได้ (มันพระเอกนิเนาะ) ได้คุณ Yao Kazuki พากย์ คนนี้น่ะเหมาะกับคาแร็คเตอร์ฮาเมลมากเพราะเสียงเค้าจะทะเล้นๆ บทที่เคยพากย์เช่น ท่านดาร์คชไนเดอร์ผู้ไร้เทียมทานจาก Bastard!, Judeพระเอก Gundam ZZ,บุนชิจิใน Tenjou Tenge เป็นต้น (นักพากย์โบราณยุคปลาย 80s โอ้ว)

ป.ล.3 ไรเอลให้เสียงโดยคุณ Seki Toshihiko ตอนเมื่อสักสิบปีก่อนยังเสียงหนุ่มหล่ออยู่ หุหุ หลังๆมานี่เสียงเริ่มผู้ใหญ่ขึ้นและต่ำห้าวขึ้น (ในความคิดเรานะ) ยังไงก็ยังคงพากย์อนิเมได้อีกสักพักล่ะ

ด้วยการเปิดตัวสุดเวอร์ของฮาเมลแต่ก็ไม่ได้เรื่องจนท่านไซเซอร์ออกโรงกำจัดปีศาจให้เสียงเกลี้ยง XD เท่โคตร!

ช็อตในปราสาท คนเค้ากำลังเป็นการเป็นงาน ไอ้หมอนี่ไม่ทำอะไรเลยแถมยังลำเลิกบุญคุณจัดงานเลี้ยงกินฟรีดื่มฟรีเสียอีก (ฉากแนวนี้เห็นบ่อยในมังกะ)

ลืมแคปช็อตสำคัญช่วงที่ฟลุตนึกถึงราชินีฮอร์นมารดาของตนทำให้เข้าใจความรู้สึกขององค์ราชินีที่เป็นห่วงลูกสาวที่โดนจบไป (ราชินี CV: Inoue Kikuko ป้าคิคุโกะพากย์ค่ะ เหมาะดีน่อ)

เมื่อตกลงใจจะไปช่วยเจ้าหญิงแล้ว พวกฮาเมลก็เดินทางไปรังพวกปีศาจ ด่านแรกมีพวกยามเฝ้าหน้าประตู ฮาเมลเลยออกอุบาย....

อุบายสั่วๆวิชาแปลงร่างหลอกล่อศัตรู (อันนี้ก้เห็นบ่อย - -+) ท่านไซเซอร์แม้โดนจับแต่งสุนัขก็ยังงดงามในขณะที่ฟลุตโดนแต่งชุดอุบาทว์ (อยู่เสมอ) ช่างเป็นนางเอกที่น่าสงสารเสียนี่กระไร ^^" เอาเป็นว่าเพราะฟลุตจึงสามารถเข้าไปยังปราสาทได้ 555+

ระหว่างทางในปราสาทจะเจอพวกรูปปั้นทหารเป็นหิน ฟลุตเลยบอกว่าไม่ต้องเป็นห่วงพวกเรามีไซเซอร์อยู่ด้วยทั้งคน ไรเอลก็ช่วยชม ท่านไซเซอร์เลยออกอาการเขินอย่างรุนแรงเดินดุ่มๆตกหลุมไป ^^" (ได้ยินว่ามีปีกนิทำไมไม่บิน ฮา) ไรเอลแหกปากเรียกหาไซเซอร์เลยโดนฮาเมลเตะตกลงไปด้วยอีกคน

เสียกำลังรบไปถึง 2 คนแล้ว อาวุธของฮาเมลที่มีอยู่ก็คือ...

ฟลุตนั่นเอง ^^" วิชาแปลร่างอีกแล้วโดยฮาเมลใช้มนตร์เพลงควบคุมฟลุตโรบอตกำจัดศัตรูและบุกไปยังส่วนในเจอกับบอสใหญ่...

บอสคราวนี้คือเมดูซ่า ถ้าไปจ้องตาเธอก็จะกลายเป็นหิน รู้ทั้งรู้ว่าเป็นอย่างงั้นพวกผู้กล้าก็ดันทะลึ่งไปมองตามัน ไล่จากไซเซอร์ ไรเอล โอโบ จนเหลือแค่ฟลุตกับฮาเมล (อีกแล้ว) รั่วกันเข้าไปเหล่าผู้กล้า^^"

ฮาเมลก็แสนดี เอาเพื่อนๆที่แข็งเป็นหินเป็นอาวุธปาใส่ศัตรู ^^" คนที่โชคร้ายที่สุดคงเป็นไรเอลเพราะเมดูซ่าเอามือตบจนรูปปั้นไรเอลแตก ^_^"

เมื่อหมดของจะปาแล้ว และเมดูซ่าก็โมโหจนกลับร่างเดิม ฮาเมลทำไงล่ะ....

หลอกใช้ฟลุตอีกแล้ว ด้วยมนตร์เพลง ฟลุตกำลังอินกับความรู้สึกที่จะช่วยเจ้าหญิงให้ได้กลับไปหาแม่ ฮาเมลเลยใช้เพลงมาริโอเน็ตและบรรเลงเพลงอะไรสักอย่าง (เป็นเพลงคลาสสิคบทนึงอ่ะนะ จำชื่อเพลงไม่ได้) ควบคุมฟลุตให้ไปสู้ในที่สุดก็ปราบเมดูซ่าช่วยเจ้าหญิงได้สำเร็จ

เจ้าหญิงเดิมถูกสาปเป็นแมวพอเมดูซ่าตายก็คืนร่างเดิม ที่แท้ก็เป็นแค่เด็กโลลิเอง ฮาเมลผิดหวังอย่างรุนแรง ฮา พวกคนที่เคยกลายเป็นหินก็คืนสภาพเดิม (ส่วนรูปปั้นไรเอลที่แตกเป็นชิ้นๆ ฟลุตกับฮาเมลรีบเก็บชิ้นส่วนมาต่อคืนก่อนจะกลับสู่ร่างเดิม ^^")

หมดแล้ว สั้นมากสำหรับการเป็นมูวี่เหมือนกำลังดูอนิเมทีวีซีรีย์ 1 ตอนเท่านั้นเอง แต่ก็โอเคล่ะนะ ลายเส้นมูวี่สวยมาก ถ้าตอนทำภาคทีวีซีรีย์เปลี่ยนผู้กำกับและคาแร็คเตอร์ดีไซน์คงดีไม่น้อย อย่างไรก็ดีท่านไซเซอร์ไม่ว่าจะลายเส้นแบบไหนก็สวยเท่อยู่ดี XD

ใครสนใจฮาเมรุน บทเพลงกำราบมารก็หาอ่านได้ ใครสนใจอนิเมไม่ว่าทีวีซีรีย์หรือมูวี่ก็มีให้โหลดบิทแต่คุณภาพไฟล์ไม่ดีเท่าไร -*- ทนดูไปเถอะพี่น้อง

Atogaki

อยากบอกว่าเราทันเก็บวิดิโอฮาเมรุนมูวี่ด้วย^^ แม้จะไม่ใช่แบบลิขสิทธิ์ก็ไม่เป็นไร สมัยนั้นมันหาไม่ได้นิหว่า ยังเด็กอ่อนด้อยประสบการณ์ บิททอร์เรนต์นะรึยังไม่เกิดเล้ย ^^"

ต่อไปนี้เป็นการแอบบ่นของคนเริ่มแก่ ฮา

เคยนั่งคุยกับพี่วิดเมื่อนานมาแล้ว คุยเยอะกว่านี้แต่จำรายละเอียดไม่ได้มากนักก็เขียนเล่าให้ฟังเท่าที่จำได้ ประมาณว่า สมัยนี้อะไรๆก็สะดวกสบายมีประเคนให้ หารึก็ง่าย (ขอบคุณเทคโนโลยีอินเตอร์เน็ตและไฮสปีดอินเตอร์เน็ต) เหล่าคนดูการ์ตูนสมัยก่อนและ/หรือพวกโอตาคุรุ่นเก่าหน่อย กระเสือกกระสนกันแทบตายกว่าจะได้ดูอนิเมสักเรื่องสองเรื่องที่ไม่ได้ฉายในไทย (ไม่มีแฟนซับเหมือนสมัยนี้อีกต่างหาก ภาษายุ่นล้วนๆ) สมัยช่วงหนึ่งที่ Saber Marionett series ดัง พวกพี่วิดก็ไปนั่งรวมหัวกับเพื่อนๆดูกันโดยมีคนที่รู้เรื่องญี่ปุ่นแปลให้ มิน่า พวกคนรุ่นเก่าถึงรักกันดีเพราะงี้นี่เอง ฮา สำหรับ character goods ก็หากันลำบาก ไม่ได้มีนำเข้าหรือร้านให้ซื้อมากเหมือนสมัยนี้ (และแน่นอน ของก็อปจากจีนแดงก็ยังไม่เกลื่อนเมืองแบบสมัยนี้ด้วย ^^")สมัยก่อนเห็นว่ามีร้านจ้างอัดวิดิโอรายการจากทางญี่ปุ่นด้วย งานการ์ตูนก็ไม่ได้มีบ่อยหรือแทบจะไม่มีเลยด้วยซ้ำ (นอกจากจัดกันเอง) แล้วสมัยนี้อะไรกัน เยอะแยะมากมายโดยเฉพาะงานที่มีให้แต่งคอสเพลย์ได้ (จนป้าๆร้านตัดชุดคอสบ่นกัน อะไรมันจะเยอะแยะนักหนา ฮ่าๆๆ มันก็คงเยอะอย่างนี้และเยอะขึ้นต่อๆไปด้วยคะ ป้าจ๋า ^^" อย่าพึ่งปิดร้านเลิกตัดชุดคอสล่ะ ><")

คิดแล้วลำบากแฮะ ดีที่ช่วงยุคบุกเบิกเรายังไม่ได้ไปช่วยเค้าบุกเบิกมากนักเลยไม่ต้องกระเสือกกระสนเท่าไร (และไม่ต้องไปแกลบมากนัก ฮา) มีอะไรให้อ่านก็อ่านตามแต่กำลัง ทีวีแม็กกาซีนนี่ข้อมูลหลัก เด็กๆรุ่นเราไม่มีใครไม่รู้จักหรอกสมัยก่อนทำดีมากแต่เลิกซื้อมานานจำไม่ได้แล้วว่าตั้งแต่เมื่อไร แต่ก่อนจะถึงยุคที่บิทรุ่งเรืองเราก็เคยกระเสือกกระสนด้วยเน็ต 56k กับเซนต์เซย์ย่าและมาริมิเตะมาก่อน และแน่นอนอีกหลายๆอย่าง แม้มีไฮสปีดแล้ว แต่การกระเสือกกระสนค้นหาหรือเรียกให้ดีหน่อยว่า "การแสวงหา" ยังคงมีต่อไป

"แสวงหา" เป็นคำที่ดีมาก เพราะมันให้อารมณ์ของ "ความพยายาม" และ "ความลำบากแห่งการได้มา" อยู่ในนั้น

เพราะความสะดวกสบายของสมัยนี้ทำให้ขาดการ "แสวงหา"

กำลังจะบอกว่า อะไรที่ได้มาง่ายๆน่ะ คุณค่ามันก็เท่ากับที่ลงทุนลงแรงล่ะนะ ยกตัวอย่างจากเรา เวลาโหลดอะไรคล่องขึ้น ไอ้ของที่โหลดมามากมายจะเปิดดูสักกี่อันเชียว เหอๆ บางทีก็ไรท์ออกอย่างง่ายดาย มองไม่เห็นคุณค่าของมันจนกว่าจะได้แงะไฟล์หรือซิปออกมา มันเหมือนสักแต่โหลดให้ฮาร์ดดิสก์เต็ม - - (แต่เราเลิกโหลดไม่ได้ ><")

เพราะงั้นสมัยนี้แค่มีเน็ตความเร็วสูงก็โหลดนู่นเก็บนี่ตั้งตัวแป๊ปเดียวก็เป็นมาเนียในเรื่องต่างๆได้ (ไม่ขอใช้คำว่าโอตาคุล่ะกัน) แต่จะไม่ได้อารมณ์ "แสวงหา" ยกตัวอย่างเช่น เวปตุรกี ถ้าจะบอกว่าคนๆหนึ่งสามารถโหลดทุกอย่างในตุรกีได้ เอ้า แถมของห้องสมุดโตเกียวให้อีกที่ด้วย อย่างงี้ก็เรียกตัวเองว่ามาเนียรึ เปล่าเลย คนที่สร้างเวปและช่วยอัพโหลดไฟล์ทอร์เรนต์ให้คุณได้โหลดสบายๆต่างหากคือผู้แสวงหามาให้คุณ ไม่งั้นคุณคงต้องไล่ตามเอาสมบัติกันเองจากเวปของเจ้าของแฟนซับ,เวปที่ริปรอว์มาให้, เวปของผู้อัพเพลงเช่นนิปปอนเซย์, เวปที่แจกโดจินหรือแสกนอาร์ตบุค เป็นต้นโดยไม่มีคนมารวบรวมให้เป็นแหล่งภายในที่เดียว

มันจะง่ายเกินไปมั้ง เลยต้องมี"แรร์ไอเท็ม" ให้ได้คุ้ยหากันบนโลกไซเบอร์ ฮ่าๆๆ เมื่อก่อนเราคิดว่าดรามาซีดีหายากมาก ตอนนี้เห็นคนปล่อยดรามาซีดีเหมือนปล่อย OP&ED&OST แบบปกติเลย แต่ยังไงดรามาซีดีก็ยังถือว่าเป็นของหายากสำหรับอนิเม-เกม-มังกะเรื่องที่ไม่ดังหรือดังเงียบๆหรือกำลังจะดัง พอดังปุ๊ปก็ต้องคุ้ยหากันหน่อยล่ะ แรร์ไอเท็มบางอย่างก็ได้ผู้ใจดีส่งมาให้ออกแนวว่า "โฮกเหมือนกัน" เลยเอาของดีแบ่งปันกัน = w =+

กะเขียนสั้นๆ เขียนไปมายาวมาก - - เอาเป็นว่ามันเป็นมุมมองและโลกทัศน์อันคับแคบของเราล่ะกัน มันไม่ได้ผิดหรือถูกอะไรหรอกนะที่จะแสดงความคิดเห็นออกมาแนวนี้ ถ้าสิ่งไหนคิดว่าดีก็เลือกนำไปปฏิบัติได้ สิ่งไม่ดีให้มันเป็นแค่ตัวหนังสือก็พอ

ตอนนี้ก็คาดว่าทุกคนก็ยังคงยังคงต้องแสวงหาต่อไปในเรื่องที่แต่ละคนสนใจเพราะกิเลสคนเรามันไม่ได้อยู่เท่าเดิมหรอก 555+ เมื่อรู้เท่านี้มีแค่นั้นก็อยากจะรู้เพิ่มมีมากขึ้นเป็นของธรรมดา พยายามต่อไปน่อ ^w^/

เครดิต: ขอบคุณพี่ witna นานๆทีคุยกับพี่โดยเฉพาะหลังเที่ยงคืนมานี่ได้อะไรมันส์ๆเหมือนกัน เรื่องนี้มันนานมาแล้วน่อและฟังดูเหมือนเรื่องธรรมดามาก แต่ก็ยังรู้สึกจับใจกับเนื้อหาของมันเลยอยากเขียนเล่าและใส่ความรู้สึกกับความเห็นของตัวเราลงไปด้วย - -+

สาธุ ขอให้อัพเอนทรี่ได้สำเร็จ.....

gokigenyou

ป.ล.4 เห็นภาพ Akai ito แล้วเกิดอาการอยากคอส แต่....คนรู้จักเกมนี้ก็ไม่คอส คนไม่รู้จักเกมนี้ก็ไม่อยากให้คอสด้วยความรู้สึกแค่ชุดสวยหรือเพราะโดนชวนอ่ะนะ (เรื่องมากจริง เอ็งคอสเดี่ยวไปเหอะ ><"/) <<< รอคิวอีกนานๆ รอลุ้นว่าในอนาคตไกลๆว่าจะได้ทำอนิเม ถึงตอนนั้นจะสครีมลั่นจอเลยคอยดู XD (Anthology ออกแล้วและมีมังกะเริ่มเขียนแล้วด้วย เป็นอนาคตที่สดใส = w =+)

Maria sama ga miteru episode13

Title: Gokigenyou, Onee-sama

fansub: Lililicious& Ayu[Arigatou ne ^^]

The Last Episode in 1st Season

เนื้อเรื่องย่อตอนที่ 13

ซาจิโกะสนใจร้านขายกางเกงยีนส์อยู่เลยทำให้ยูมิหาตัวไม่เจอ ทั้งสองเข้าไปในร้าน ซาจิโกะอยากได้ยีนส์ที่เป็นคู่กับยูมิเลยลองใส่และได้สมใจจากนั้นก็ไปร้านรองเท้าต่อ ทางโยชิโนะคิดได้ว่าไม่ควรมานั่งเศร้าจึงไปเที่ยวใช้วันหยุดให้คุ้มค่าแล้วก็เจอกับพวกยูมิ ซาจิโกะจึงชวนไปดื่มชาด้วยกัน ทั้งสามพบซึตาโกะและมินาโกะที่ร้าน ทั้งหมดจึงพักผ่อนกินเค้กดื่มชากันอย่างมีความสุข ทางด้านชิมาโกะกับชิซึกะก็ไปได้ด้วยดี ชิซึกะพาชิมาโกะมาที่บอร์ดประกาศ (คาดว่าเป็นที่ๆพบการ์ดสีขาวของชิมาโกะ)ชิซึกะผู้เข้าใจและมองทะลุถึงข้างในใจของชิมาโกะได้ การเดทครั้งนี้ทำให้ทั้งสองฝ่ายเรียนรู้และเข้าใจซึ่งกันและกันมากขึ้น เมื่อชิซึกะกลับไปแล้วชิมาโกะกลับมาที่เรือนกุหลาบก็พบเซย์รออยู่ เมื่อใกล้วันที่เซย์จะต้องจบจากลิเลียน ชิมาโกะก็รู้สึกปล่าวเปลี่ยวอ้างว้างมากขึ้นเซย์ก็ได้แต่ปลอบใจ

คืนนั้น ซาจิโกะโทรมาหายูมิ การเดทครั้งแรกกับซาจิโกะทำให้ยูมิมีความสุขมากมาย ความสัมพันธ์อันดีของทั้งสองยังคงดำเนินต่อไป...

ภาพประกอบเล็กๆน้อยๆ

คุณพี่ไม่ได้หายตัวไปไหนหรอก แค่ยืนอยู่หน้าร้านขายยีนส์แต่ก็ทำเอายูมิน้ำตาคลอเบ้าเลยนึกว่าถูกทิ้งจริงๆเสียแล้ว ^^" (ซับน้ำตาให้พอเป็นพิธีหากเป็นพี่เซย์คงเข้าไปเลียน้ำตาให้>w<")

โยชิโนะคิดได้เสียทีว่าควรจะเลิกหึงเรย์ได้แล้ว วันหยุดทั้งทีเที่ยวให้สนุกดีกว่านะ ชอบที่โยชิโนะเปรียบตัวเองกับไฟเขียว ต้องเดินหน้าต่อไป อย่าให้ความหึงหวงมาพาให้จิตใจเศร้าหมอง

ชิซึกะกับชิมาโกะกินข้าวกันเสร็จ ชิซึกะก็พาวิ่งย่อยอาหารกันสักเล็กน้อย ได้วิ่งบนระเบียงที่ปกติเค้าห้ามวิ่ง ได้ทำอะไรที่แหกกฏบ้างก็ดีไม่น้อยเป็นการถอดหน้ากากเด็กดีออกซะบ้าง ที่ๆชิซึกะหยุดรอคือบอร์ดประกาศ แล้วก็เอาเรื่องการ์ดสีขาวขึ้นมาพูด (เลยคิดว่าเจอจากบอร์ดนี้ชัวร์) ชิซึกะพูดดีมากๆเลยล่ะ ประทับใจ >w< โดยเฉพาะประโยคที่ว่า "การ์ดสีขาวนั่นก็เหมือนหัวใจของเธอ ที่หวังจะให้มีใครสักคนได้เข้าใจ" ชิมาโกะหลังจากที่ถูกชิซึกะล้วงเอาความคิดความรู้สึกภายในใจไปก็รู้สึกดีๆกับเธอคนนี้ขึ้นมาบ้าง ^^ (ก็ดูเหมาะไม่เลวนะ คู่นี้)

เหตุผลของคุณพี่น่ารักมากเลย "ก็ฉันอยากได้ยีนส์ที่เข้าคู่กับยูมิบ้างน่ะ" ยูมิอึ้งไปด้วยความขวยเขิน >///< คุณพี่เข้าไปเปลี่ยนกางเกง ยูมิรอข้างนอกก็แอบหน้าแดง (จะแดงทำม้ายยยย คิดอะไรอยู่นะเธอ - -) ลองตอนแรกขากางเกงยาวไปยูมิก็ช่วยพับแก้ให้ คุณพี่เหลือบเห็นรองเท้าผ้าใบของยูมิก็เลยอยากได้บ้าง - -+

ทำไมไม่ซื้อเสื้อไปด้วยล่ะค่ะ ทีนี้จะได้ใส่เหมือนกันตั้งแต่หัวจรดเท้าเลย หึหึหึ

พวกซึตาโกะคลาดกับพวกเรย์แล้ว เลยคิดจะไปตามสโตรคพวกชิมาโกะแทน

ออกมายืนคุยกันนอกระเบียงต่อ ชอบตรงที่คุยกันช็อตนี้เหมือนกัน ชิซึกะบอกว่าถ้าไม่มีมีเซย์พวกเธอคงได้เป็นพี่น้องกัน แล้วชิมาโกะตอบกลับไปว่า "เพราะมีเค้าอยู่ พวกเราจึงมีความสุขด้วยกันทั้งคู่" แล้วชิซึกะก็ร้องเพลง Ave Maria ของเวอร์ชั่น Gounoud ให้ฟัง แววตาของชิมาโกะดูล้ำลึกแฝงด้วยความเหงายังไงไม่รู้สิ

อาเว มาเรีย มีหลายเวอร์ชั่นขึ้นกับใครประพันธ์ทำนอง เช่น ของ Bach จะเป็นอีกแบบ แต่คาดว่า ของกูโนด์จะค่อนข้างดัง เรามีของคล้ายๆหีบเพลง (แต่มันทุเรศๆหน่อย เพราะซื้อมาแค่ 60 บาท ^^") เป็นเพลงอาเว มาเรีย ของกูโนด์ เช่นกัน ตอนได้มานี่ คิดไปว่าพระแม่มาเรียคงทรงชักนำให้ได้เจอมัน ><

ชิซึกะกลับไปก่อน พอชิมาโกะอยู่คนเดียว ในโรงเรียนที่ไร้ผู้คน บรรยากาศช่างเปล่าเปลี่ยวเหลือเกิน ฉากที่ชิมาโกะยืนผมปลิวหน้าเรือนกุหลาบนี่ สวย >w<b ได้อารมณ์มาก

เหมือนเป็นเซอร์ไพรส์จากชิซึกะซามะ ให้พี่เซย์มารอที่นี่เพื่อจะได้เจอชิมาโกะ ชิมาโกะเจอหน้าพี่เซย์ก็โผเข้าหาทันทีทั้งน้ำตา

"ฉันอยากพบคุณพี่เหลือเกิน"

"ฉันก็อยู่นี่แล้วไง...."

ซื้อรองเท้าเสร็จ ทั้งสองก็เดินคุยกัน ซาจิโกะแอบเล่าอดีตของตัวเองเล็กน้อย เช่น รู้สึกหงุดหงิดขัดหูขัดตาที่ตัวเองทำอะไรไม่เหมือนชาวบ้าน (ก็ที่บ้านเลี้ยงมาเป็นคุณหนูซร้า) เลยพยายามจะทำตัวไม่ให้ต่างจากเด็กคนอื่น เช่น นั่งรถโรงเรียน ดูรายการทีวีที่เพื่อนๆดูกัน ระหว่างนั้นก็เจอโยชิโนะเข้า ซาจิโกะชวนมาดื่มชาด้วยกัน ตอนแรกโยชิโนะปฏิเสธ (ก็ไม่อยากเป็นกขค.นิ) แต่คุณพี่บอกว่า มากันหลายๆคนสนุกกว่า

ไปจ๊ะเอ๋กับพวกซึตาโกะในร้าน เลยกินมันด้วยกันซะเลย บรรยากาศในโต๊ะรีแลกซ์มาก เพราะทุกคนทิ้งความเหนื่อยและพักความรับผิดชอบไว้ก่อน ซึตาโกะเก็บกล้อง มินาโกะพักเรื่องหนังสือพิมพ์กับการทำข่าวไว้ โยชิโนะเลิกเรียกหา "เรย์จัง" ทั้งเค้กและชาร้านนี้ก็อร่อยมากๆด้วย แฮปปี้กันทุกฝ่าย ^^

ชิมาโกะเหงาๆอ่ะนะ เพราะพี่เซย์กำลังจะเรียนจบ ช็อตนี้คล้ายๆกับตอน 9 ท้ายๆ ในคืนหิมะตก พูดเหมือนกันพูดเหมือนเดิม แต่พี่เซย์สั่งสอนเพิ่มเติมให้อีกหน่อยว่า "อย่าพยายามแบกทุกสิ่งไว้บนบ่า เธอจะล้มเอาได้ บางครั้งการแสดงความอ่อนแอให้สมกับวัยบ้าง ก็ไม่มีใครมาตำหนิเธอหรอก ชิมาโกะ"

และแอบมีคำโฆษณาถึงภาคฮารุนิดหน่อย "เมื่อถึงฤดูใบไม้ผลิ ก็จะมีการพบกันครั้งใหม่เสมอๆ เหมือนกับฤดูใบไม้ผลิที่ฉันกับชิมาโกะได้พบกัน" ใครอยากรู้เรื่อง จงหาตอน 6 ของภาคฮารุมาดูซร้า - -+

จิซาโตะมาร้องไห้กับโยชิโนะ อารมณ์ว่าน้อยใจเรย์ที่เดทกับเธออยู่ก็ชอบเผลอเรียกชื่อ โยชิโนะอยู่เรื่อย โยชิโนะเลยขอโทษแทนเรย์ และก็มาวีนใส่เรย์ที่ทำเค้กขอโทษมาให้ ยังไงก็คงคืนดีกันไม่ยากหรอก รักกันเสียขนาดนั้น

largepic

ตอนดึกคืนวันนั้น ยูมิคิดจะโทรไปหาซาจิโกะ แต่ซาจิโกะกลับโทรมาก่อน แถมพูดแนะนำตัวเองเหมือนที่ยูมิซ้อมๆไว้ด้วย ^^" ใจตรงกันอีก ระหว่างที่คุยๆกัน ยูมิก็นึกภาพตอนที่เดทกัน เป็นภาพที่น่ารักมากๆ และให้เป็น best shot ของพี่น้องกุหลาบแดงในตอน 13 นี้ XD

(ที่ยูมิให้คุณพี่ถือของเองเนี่ย เพื่อจะหาโอกาสเกาะแขนแบบนี้สินะ - -+)

พรุ่งนี้ต้องเป็นวันที่วิเศษเช่นกันขอให้รักกันนานๆยั่งยืนตลอดไปนะ ^^

มีพบก็มีจาก เมื่อถึงฤดูใบไม้ผลิหน้า ก็จะมีการพบกันครั้งใหม่รออยู่....

จบภาคแรก ติดตามเรื่องราวของ Maria sama ga miteru ได้ต่อไปในภาคฮารุ (Spring) ฤดูใบไม้ผลิครั้งหน้า เราจะมาพบกันอีกครั้ง...

gokigenyou, minasama.

The End for 1st Season, to be continued to"Maria sama ga miteru ~Haru~"

Omake

โอมาเกะแรกด้วยมาริมิเตะไนโช คัดมาให้ดูช็อตเดียวเพราะฮาสุดแล้น ^^"

อุตส่าห์ไปได้สวย หวานช่ำกับคุณพี่ขนาดนี้แต่ลางร้ายได้มาเยือนเมื่อโรซารี่ที่ได้จากคุณพี่มาขาดเช่นนั้น.....(จะบอกอะไรนัยๆถึงภาคหน้ารึป่าวนะ 555)

แต่ที่ฮาที่สุดคือ โดจินล้อของ UGO เซอร์เคิลสุดดังที่วาดมาริมิเตะมาเป็นซีรีย์หลายเล่ม ภาพที่เอามา เค้าจะเอาลงไว้ที่เวปทุกสัปดาห์ทุกตอนในช่วงที่มาริมิเตะภาคแรกฉายที่ญี่ปุ่น (ม.ค.2004-มี.ค. 2004)

คุณพี่หายตัวไปไหนหว่า.....

ที่แท้ก็มาอยู่กับคุณตำรวจนี่เอง (เข้าข่ายเด็กหลงแล้วค่ะ ^^")

ล้อฉากตอนลองกางเกง ขากางเกงมันยาวเกินไป ซาจิโกะก็พูดว่า "ทุกคนนี่ขายาวกันจังเลยนะ" ในอนิเมมันเลยไม่มากหรอก แต่เผอิญว่าซัจจี้ของ UGO จะตัวเล็กน่ารักเป็นพิเศษ มันก็เลยเป็นอย่างที่เห็น ^o^

ใครต้องการเนื้อหาละเอียดๆ เชิญหานิยายมอ่านได้ดังที่โชว์ปกให้ดูแล้วในตอน 12

Atogaki

ฟู่วววววว จบภาคแรกแล้วววววววววววววววว!!!!!

นานมว้ากกกกก ที่รีวิวอนิเมโปรเจคมาริมิเตะภาคแรกดำเนินอย่าง "ไม่ต่อเนื่อง" ^^" ล้มลุกคลุกคลาน ขี้เกียจบ้าง เอาเวลาไปทุ่มให้อย่างอื่นบ้าง แต่สุดท้ายก็จบ TwT ดีใจมากมาย

ไม่รู้เหมือนกันว่ามีใครได้อ่านตั้งแต่ตอนแรกสุดหรือเปล่า จะบอกว่า โปรเจครีวิวมาริมิเตะภาคแรกนี้มี 14 ตอน เพราะเราใส่ Proloque ไว้ก่อน แนะนำศัพท์เทคนิคและอื่นๆ (จำไม่ได้) เริ่ม 15 Jan 2005 - 21 March 2007 ก็แค่ประมาณ 2 ปีก็ 2 เดือน เอง 5555+

โปรเจคอันนี้ทำเพื่อสนองความต้องการของตนเองอย่างแท้จริง อย่างน้อยๆแค่อยากให้ผ่านหูผ่านตาคนดูอนิเมบ้างว่า "มีเรื่องนี้อยู่ในโลกนี้นะ" หากทำเพื่อตนเอง ไม่ใช่เพื่อมหาชน มันก็จะออกมาสไตล์แบบนี้ล่ะนะ ภาษาง่ายๆ (มั้ง) เขียนให้ตัวเองเข้าใจและเดาเอาว่าคนอื่นจะเข้าใจแบบที่เราเข้าใจ ^^" ข้อมูลส่วนใหญ่ เราค่อนข้างมั่นใจว่า 80%-90%ถูกต้อง ที่เหลือนั้นก็เป็นอุปสรรคทางด้านภาษา ดังนั้นไม่เหมาะที่จะเอาไปเป็นบรรทัดฐานหรือเชื่อได้ 100%

ขอบคุณผู้ที่มาอ่านหรือแอบอ่านรวมถึงผู้ที่มาแสดงความคิดเห็นต่างๆในแต่ละตอนที่แล้วๆมา หวังว่าจะฝากมาริมิเตะไว้ในเป็นอนิเมที่ดีและน่ารักสำหรับทุกคนนะคะ

จากนี้ไป เราคงพักโปรเจคมาริมิเตะไว้สักพัก จนกว่าจะหายเหนื่อย และอาจจะดรอปคิกบางโปรเจคไป ได้แก่ รีวิว Saint Seiya ภาคฮาเดส ทุก Chapter และ รีวิว Soryuden เสียดายอยู่แต่ตอนนี้คงทำไม่ไหว ไว้อนาคตไกลๆ ถ้ามีกิเลศขึ้นมาอาจหยิบกับมาทำใหม่ได้

ตอนนี้เหนื่อยหลายอย่าง ครั้นจะทำภาคฮารุต่อด้วยความรู้สึกแบบนี้ คงไม่สนุกอย่างที่ควรจะเป็น เราต้องการการปรับตัวและการรักษาโรคขี้เกียจขนานใหญ่ -*- เราหวังว่าจะตื่นเช้าได้ และนอนก่อนเที่ยงคืนหรือตีหนึ่งได้ เราควรจะพึงระลึกว่า "เราคือ ป.โท-เอก" ควรจะเลิกทำตัวแบบที่เป็นอยู่ได้แล้ว

เราเบื่อเหลือเกิน การรอคอยอย่างสิ้นหวัง แม้กระนั้นก็จำต้องรอ เลยไม่อยากทำตัวให้ว่าง พอทำหลายๆอย่างพร้อมกันมากเข้า เลยกลายเป็นการแบกรับทุกอย่างไว้หมดทั้งที่จำเป็นและไม่จำเป็น ต่อไปนี้ เราจะวาง ปล่อยวางให้หมด ขอสร้างปัจจุบันให้มีความสุขที่สุดจะดีกว่า - -+

ก่อนจะกลับมาภาคฮารุอีกครั้ง คงจะมีอะไรมาแก้ขัดไปก่อนรอดูล่ะกันนะจ๊ะ ^^/

เจอกันใหม่ gokigenyou.

p.s.1 previous episode (ep.12) http://saintseiya.exteen.com/20070319/review-anime-maria-sama-ga-miteru-episode-12-first-date-tria

p.s.2 ว่าจะนอนก่อนเที่ยงคืนแล้วเชียวแต่ดันทำไม่เสร็จจนต้องนอนดึกอีกแล้น ><"

gokigenyou, มาต่อแล้น รีวิวมาริมิเตะภาคแรกเหลืออีกแค่นิดเดียวก็จะจบแล้ว เตรียมติดตามภาคฮารุต่อได้เลยนะจ๊ะ

เนื่องจากว่า ในอนิเมลำดับเหตุการณ์ต่างจากในนิยายและมังกะ เนื้อเรื่องของเซย์ควรจะออกตั้งแต่หลังการปฏิวัติกุหลาบเหลืองนู่นแน่ะ ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเอามาแทรกทีหลัง ดังนั้นตอน 12 นี้เนื้อหาจะต่อจากตอน 9 นะ

Previous episode (ep.11)

http://saintseiya.exteen.com/20070317/review-anime-maria-sama-ga-miteru-episode-11-white-petals

Maria sama ga miteru episode12

Title: First Date Triangle

fansub: Lililicious[Arigatou ne ^^]

ชื่อตอนก็บอกอยู่แล้วว่า เป็นการเดทสามเส้าของ bouton ทั้งสามได้แก่ ซาจิโกะ เรย์ และชิมาโกะ สำหรับยูมิแล้ว นี่เป็นการเดทครั้งแรกของเธอ และคู่เดทคือคุณพี่สุดเลิฟด้วยอีก ^^

เนื้อเรื่องย่อตอน 12

ยูมินัดวันและเลือกสถานที่ที่จะไปออกเดทกับซาจิโกะ ในขณะที่พวกเรย์และชิมาโกะก็ต้องไปเดทกับคนที่หาการ์ดเจอในเกมล่าสมบัติเมื่อถึงวันนัด ยูมิพบซึตาโกะซึ่งออกมาเก็บภาพการเดทระหว่างเรย์และทานูมะ จิซาโตะ ส่วนโยชิโนะก็แอบตามมาดูเรย์และยังพบกับมินาโกะแห่งชมรมหนังสือพิมพ์อีกด้วย เมื่อซาจิโกะมาถึงสถานที่นัด สองพี่น้องกุหลาบแดงก็ไปเดินช็อปปิ้งกัน เรย์กับจิซาโตะไปดูหนัง ซึตาโกะเห็นชิซึกะกับชิมาโกะเลยคิดว่าทั้งสองมาออกเดทกันและร่วมมือกับมินาโกะที่จะตามทำข่าวการเดทของเหล่า bouton ชิมาโกะกับชิซึกะนั้น ทั้งสองนั่งรถมาร.ร.ลิเลียนเพื่อไปทานอาหารกลางวันที่เตรียมมาที่เรือนกุหลาบ ทางด้านยูมิกับซาจิโกะมากินอาหารกลางวันที่ร้านฟาสฟูดส์ ซาจิโกะไม่เคยเข้าร้านจำพวกนี้มาก่อนเลยเกิดความวุ่นวายขึ้นเล็กน้อย เมื่อออกจากร้านมา ยูมิรู้สึกกังวลกลัวว่าซาจิโกะจะเบื่อการเดทครั้งนี้และกลับไป เธอคลาดสายตาจากซาจิโกะไปชั่วขณะ พอมาดูอีกที ซาจิโกะก็หายตัวไปเสียแล้ว....

ภาพประกอบ

เดทครั้งแรกยังไงก็อยากให้ออกมาดีที่สุดล่ะนะ ยูมิคิดจะไปปรึกษาเรื่องเดทกับเพื่อนๆแต่ก็เหลว โยชิโนะไม่มีอารมณ์จะให้คำปรึกษาเสียดายเพราะยังเคืองเรื่องเรย์จังต้องไปเดทกับผู้หญิงคนอื่นอยู่ ฮา ชิมาโกะก็แอบตกที่นั่งลำบากเพราะคู่เดทดันเป็นชิซึกะซามะที่ชอบพี่เซย์อยู่ ส่วนซึตาโกะจะไปตามสโตรคคู่เรย์กับชิมาโกะโดยที่เธอไม่รู้ว่ายูมิก็จะไปเดทกับคุณพี่เหมือนกัน ^^"

ซาจิโกะไม่มีที่ไหนอยากไปเป็นพิเศษเลย (ที่ไหนที่ยูมิพาไปก็ไปได้หมด - -+ หึหึ) ถ้าเป็นคู่เรย์กับชิมาโกะจะมีงบเดทจากชมรมหนังสือพิมพ์ให้ 3000 เยนต่อคู่ ยูมิไม่มีสปอนเซอร์เลยต้องขอหารครึ่งค่าเดทกับคุณพี่แทน

ก่อนออกจากบ้าน โดนน้องชายแหย่ให้เสียขวัญว่า "ระวังโดนเค้าบอกเลิก soeur นะ" พูดง่ายๆคือ ตัดพี่ตัดน้อง! ยูมิยิ่งกลัวๆว่าซาจิโกะจะไม่ชอบไม่ประทับใจการเดทครั้งนี้อยู่ด้วย เหอๆ โชคดีนะ - -/

ยูมิมาถึงก่อนเวลานัด เพราะตื่นเต้นสุดขีด และซวยจนได้ ดันเจอปาปารัซซี่สุดยอดสโตรคเกอร์อย่างซึตาโกะเข้า 555+

ยูมิเห็นจิซาโตะแต่งตัวน่ารักเลยเริ่มวิตกจริตเกี่ยวกับการแต่งตัวของตน จนคุณพี่มาตามนัดก็ยิ่งอึ้งกิมกี่ไปเลยเพราะเธอกับคุณพี่แต่งตัวกันคนละโยชน์ ^^"

ยูมิน่ะไม่แปลกหรอก วัยรุ่นเค้าก็แต่งกันงี้ ที่แปลกคือซาจิโกะต่างหาก - - มาดผู้ใหญ่วัยทำงานมาเชียว ยูมิใส่ผ้าใบ คุณพี่ใส่ส้นสูง แต่ก็ดูแบ่งแยกกันชัดเจนนะว่าใครพี่ใครน้อง 555

โยชิโนะอดห่วงเรื่องเรย์ไม่ได้ และก็ซวยอีกคน มาเจอมินาโกะเข้า และมินาโกะก็พูดจี้จำดำอีก เลยเผลอบอกว่ามากับพวกยูมิ (ขายเพื่อนนิเธอ - -) แต่ก็รีบเปลี่ยนเรื่องโดยโต้กลับไปว่า มินาโกะต้องมาตามทำข่าวการเดทหลายคู่ซึ่งอยู่กันคนละที่นี่ คงลำบากใช่เล่นนะ เหอๆ มินาโกะกลัวที่ไหนเล่า เมื่อเลือดสโตรคมันพุ่งพล่านขนาดนั้น....

โปรแกรมแรกของยูมิกับซาจิโกะคือ "วินโดว์ช็อปปิ้ง" คิดง่ายๆคือ เดินดูของที่โชว์ตามร้าน (ซึ่งปกติก็มักจะมีของโชว์หน้าร้านที่กั้นด้วยกระจก) ซาจิโกะก็ไม่ได้ขัดอะไร คงเพราะนี่เป็นสิ่งที่ยูมิเลือกด้วยและเธอก็อยากจะลองใช้ชีวิตแบบที่ยูมิเป็นอยู่ เช่น ยูมิเที่ยวยังไง ยูมิกินอะไร เป็นคุณพี่ที่น่ารักเหลือเกิน >w< เมื่อคุณหนูผู้สูงศักดิ์อยากลองเดินวิถีแห่งสามัญชน หึหึหึ - -+ ยูมิต้องพยายามหน่อยล่ะ

เรย์กับจิซาโตะเดินเข้าโรงหนังไป (โดยมีซึตาโกะแอบตามไปถ่ายรูปหน้าโรงหนัง) ส่วนชิซึกะกับชิมาโกะนั่งรถไปร.ร.ลิเลียนเพื่อจะกินข้าวกันที่เรือนกุหลาบ - - คู่นี้สิ แปลกยิ่งกว่า สมแล้วที่เป็นคนที่เกี่ยวข้องกับสายกุหลาบขาว 555 บทสนทนาของทั้งคู่ก็แอบแปลกแต่ช่างชวนให้จิ้นเหลือเกิน >___<"

โยชิโนะสะกดรอยตามพวกเรย์มา ไม่รู้ว่านี่เป็นสิ่งที่ควรทำหรือไม่ แทนที่จะนั่งอยู่บ้านอบอุ่นสบายๆ ออกมาตากลมหนาวคอยห่วงสารมีเอ้ย! เรย์ไปเดทกับหญิงอื่นและก็ต้องมาเห็นภาพบาดตาบาดใจให้ช้ำใจเปล่าๆ - -

ความวุ่นวายก็เริ่มขึ้น เมื่อคุณพี่ไม่เคยกินอาหารฟาสฟูดส์ เมื่อสั่งอาหารพนักงานเสร็จก็เดินตัวปลิวไปเฉยเลย ยูมิต้องยกตามไปให้ (ที่นี่ต้องบริการตัวเองค่ะ คุณพี่ ^^")

ความวุ่นวายต่อมา คุณพี่และที่บ้านใช้มีดและส้อมในการทานอาหาร = =" เลยพยายามหามีดหาส้อมใหญ่เลย ฮา ยูมิเลยต้องบอกไปว่า "คุณพี่ค่ะ ไม่มีใครเค้าใช้มีดกับส้อมกินแฮมเบอร์เกอร์หรอกค่ะ ^w^" " ซาจิโกะหน้าแตกตามระเบียบ น่าจะคิดได้ตั้งแต่คราวที่กินแซนด์วิชแล้ว (อยู่ในตอน 9 สมัยเด็กๆของซาจิโกะ)

ครั้นยูมิจะหามีดกับส้อมกินแพนเค้กมาให้ คุณพี่ก็ไม่เอา จะลองกินแบบชาวบ้านดูบ้าง (แต่ไม่วายบิขนมปังมากินแทนที่กัดกินโดยตรง ^^") ดีที่ซาจิโกะบอกว่าอร่อย ยูมิโล่งอกไป ฮา

ชิมาโกะรู้สึกไม่ค่อยเข้าใจคนๆนี้เลยว่ากำลังคิดกำลังทำอะไรอยุ่กันแน่ คู่นี้จะเดทกันรอดหรือไม่...

ภรรยาสาว เอ้ย! โยชิโนะก็อดเศร้าไม่ได้ ที่เรย์ควงคนอื่นอยู่ หุหุหุ

กินข้าวเสร็จ ยูมิยังไม่ได้วางแผนต่อจากนี้ว่าจะทำอะไร ยามเข้าตาจน คุณพี่ก็หายตัวไปอย่างลึกลับ......

ยูมิถูกทิ้งจริงๆหรือนี่ ^^" รอดูบทสรุปการเดทของทั้งสามคู่ในตอนหน้าซึ่งเป็นตอนจบของภาคแรก

To be continued..episode 13 [the lastepisodefor 1st season]

Atogaki

ใครต้องการเนื้อหาอย่างละเอียดของตอน 12-13 เชิญหานิยายมาอ่านได้ตามปกที่แสดงไว้ ส่วนดรามาซีดีก็หน้าปกและชื่อตอนเดียวกันกับนิยาย ฟังเสียงพากษ์เพื่อความโฮกมากขึ้น XD ส่วนมังกะไม่ได้โชว์หน้าปกไว้ แต่คิดว่าน่าจะราวๆเล่ม 6 มั้ง สนใจเชิญที่คิโนะคุนิยะหรือแหล่งอื่นๆที่สามารถหากันได้

จริงๆจะอัพเมื่อวานแต่ติดอ่านนิยายที่ซื้อมาเมื่อปลายสัปดาห์ที่แล้ว

เรื่องของเรื่องคือ เราไปซื้อการ์ตูนที่เจซีสาส์นตามปกติ แต่อยู่ๆนึกครึ้มอะไร หันไปทางโซนนิยาย+พ็อคเก็ตบุค สะดุดตาเข้ากับหนังสือสองเล่มที่วางคู่กัน "K" "Q"

...

"Y novel" ที่ขอบปกมันเขียนไว้งั้น ไม่แปลกใจเพราะภาพปกมันก็สื่อสะชัดเจน อีกทั้งดีเท็คเตอร์ในตัวมันส่งสัญญาณบอก - -+

เล่ม "K" หรือไพ่ตัว King เป็นนิยายยาโอย-โชเน็นไอ ชื่อ "สุดสายที่ปลายรุ้ง"

เล่ม "Q" หรือไพ่ตัว Queen เป็นนิยายยูริ-โชโจไอ ชื่อ "ดาริกาปาริชาต" เล่มนี้คุ้นๆอยู่เหมือนตอนเจอน้อง rui ในงานไมนิจิที่ผ่านมาเค้าหยิบขึ้นมาให้ดู ตอนนั้นก็ไม่ได้สนใจอ่ะนะ ปกติไม่ค่อยอ่านฟิคชั่นเท่าไรอยู่แล้ว

ปกทั้งสองพอวางคู่กันแล้วมันเท่มากมาย XD

ให้ทายว่า เราซื้อเล่มไหนมา

A. yaoi สิ รักแท้ไร้ซึ่งเส้นขวางกั้นแห่งธรรมชาติ - -+ เสพ Y เป็นของหวาน หึหึ

B. yuri สิ เหตุผลเหมือนข้างบน

C. ทั้งคู่เลย เสพทั้งคู่เพื่อสมดุลแห่งหยิน-หยาง

ก่อนเฉลย เล่าให้ฟังว่า เรื่องบน เป็นคู่เจ้าพ่อกับเลขาฯซึ่งเป็นมือขวาของเจ้าพ่อ แต่จบแบบตัวเคะได้กับนางเอก 555+ เราเองก็สนับสนุน อ่านๆไปจะรู้เองว่าทำไม เพราะดูเข้ากันดีทีเดียวแต่ตัวเสะของเราก็น่าสนใจนะ หึหึหึอ่านไปจิ้นไป เสียงหลงจิ้งเป็นเสียงคุณโมริคาวะโดยอัตโนมัติ XD อ๊างงงง เสียงจื่ออิงเป็นเสียงคุณซากุราอิ เพอร์เฟค!!! >w<b ส่วนเมย์ น่าจะให้เสียงคุณโอริคาสะ ฟูมิโกะได้ (เสียง Shirley ใน Code Geass)

เรื่องล่าง ของ shu-i เคยอ่านผลงานเค้ามาบ้างเรื่อง รักนี้มีแต่ผู้หญิง(คนนี้) จวบจนบัดนี้ก็เชียร์เนม-เมย์ อยู่ดีล่ะฟร้า >< ส่วนดาริกาปาริชาตเป็นคู่ เจ้าหญิงกับองครักษ์ อ่านแล้วทำไมรู้สึกว่าภาพ เคนดัปปะโอ x โซมะ ลอยขึ้นมา บวกกับคู่เซ็ตสึนะ x โคโนกะ ด้วยยิ่งรู้สึกว่าใช่เลย - - เจ้าหญิงเป็นเสะ ส่วนองครักษ์เป็นเคะ เป็นเคะที่แอบกระบืออีกต่างหาก - - บางทีก็แอบรู้สึกหงุดหงิด แต่เรื่องนี้ใช้ได้เลยล่ะ อาจเพราะเราชอบคู่เจ้าชาย/เจ้าหญิงกับอัศวินหรือองครักษ์อยู่ทุนเดิมอยู่แล้วมั้ง เสียงพากษ์ที่จิ้นได้นั้น จิ้นเจ้าหญิงปาริชาตเป็น เสียงอายะจังเลิฟๆ >///< จิ้นกฤติกาเป็นเสียงมามิจังเลิฟๆ XD เพอร์เฟค!!! >w<b

อย่างไรก็ดี เราชอบตัวละครชายในเรื่องนี้มาก ดูเป็นคนที่เข้าใจโลก มีวิสัยทัศน์กว้างไกลและยอมรับเรื่องวายๆอย่างง่ายดายยังไงไม่รู้สิที่ชอบมากคือ ครุย คนอะไรดี๊ดี ดีแสนดีแบบนี้ เป็นพวกรักแท้คือการให้และเห็นคนรักมีความสุขก็เพียงพอ >w<b (แม้จะกระบือนิดๆก็เหอะ) บุคลิกออกแนวทาเคนางะในหนุ่มหล่อเฟี้ยวฯเลยเพราะงั้น เสียงพากษ์คุณซุงิตะก็ลงตัว

อ่านกันขนาดนี้ก็คงรู้แล้วสินะว่า เราซื้อมาทั้งสองเล่ม ของ Y จะขั้วไหนค่ายไหน เราก็เสพได้หมดแหละ 555 สองสามวันมานี้เสียเลือดไปกับนิยายสองเล่มนี้มากมาย

พบกันตอนหน้ากับมาริมิเตะตอน 13 ภาค 1 จบแล้ว เย่!!!!!

gokigenyou